Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας δολοφονίας

ΡΧΣ: Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας δολοφονίας by tvxorissinora

Σωκράτη εσύ αντι – σταρ… (καλό ταξίδι..)

του Κώστα Φουρίκου

 Πηγή :  http://ilesxi.wordpress.com

Θυμάμαι πιο μικρός στις πρώτες στιγμές του αριστερού μου πολιτικού αυτοπροσδιορισμού πόσο πολύ -οριακά με χαζοχαρούμενο τρόπο- ενθουσιαζόμουν όταν ένιωθα ότι έπεφτα πάνω σε περιπτώσεις ανθρώπων και καταστάσεων που αν και πρωταγωνίστησαν σε φαινομενικά άσχετα πεδία με αυτό της πολιτικής, μπορούσαν με κάποιο τρόπο να ταυτιστούν με τις δικές μου πολιτικές επιλογές. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως εκδήλωση ενός υποσυνείδητου πολιτικού κομπλεξισμού που αναζητούσε εναγωνίως την επιβεβαίωση της  αριστερής ταυτότητας απέναντι στο επίσημο ασφυκτικό μεταμοντέρνο πολιτισμικό πλαίσιο που (ειδικά μια προηγούμενη περίοδο) καθετί αριστερό προσπαθούσε να το χαρακτηρίσει ως γραφικό και παρωχημένο και να το εξοβελίσει σε ένα σύμπαν που η διασκέδαση, οι κανονικοί άνθρωποι, η μπάλα, η μουσική και δε ξέρω τι άλλο απουσίαζαν.

Εν τέλει βέβαια και εν είδη αποτίμησης σήμερα πιστεύω ότι μια τέτοια προσπάθεια «επιβεβαίωσης» μπορούσε να έχει τόση αποτελεσματικότητα, όση και η προσφορά στην ανθρώπινη ιστορία της συστημικής πολιτισμικής υπο-κουλτούρας ενάντια στην οποία προσπαθούσε να επιβληθεί. Όταν πας να παίξεις μπάλα στο γήπεδο του αντιπάλου και με τους δικούς του κανόνες (βλέπε επαγγελματικό ποδόσφαιρο) τρως μάλλον πολλά γκολ. Έλα όμως που υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Και είναι όντως εκπληκτικές, μεγαλοπρεπείς, συγκινητικές. Και όταν πέφτεις πάνω τους σε πλημμυρίζουν ενθουσιώδη ρεβανσιστικά συναισθήματα και μια αίσθηση αυτής της κάποιας -ναι ρε φλώροι- επιβεβαίωσης.

Τέτοια εξαίρεση υπήρξες κι εσύ,  Sócrates Brasileiro Sampaio de Souza Vieira de Oliveira. Και πολύ είχα χαρεί είναι η αλήθεια όταν έμαθα για σένα, παρόλο που δεν πρόλαβα να σε δω να παίζεις. Εσύ με το αγέρωχο βλέμμα, τα μαλλιά και το μούσι. Εσύ που δήλωνες ότι ινδάλματά σου υπήρξαν ο Τσε, ο Φιντέλ και ο Λένον. Που φορούσες πάντα, μέσα απ’ τη φανέλα, μπλούζα με τη λέξη «δημοκρατία» γραμμένη πάνω της. Που τελείωσες την Ιατρική ενώ έπαιζες επαγγελματικά μπάλα και ολοκλήρωσες συνολικά τις σπουδές σου με διδακτορικό στη φιλοσοφία. Που οργάνωσες, συμμετείχες και μίλησες σε διαδήλωση 1,5 εκατομμυρίων βραζιλιάνων ενάντια στη χούντα. Που δημιούργησες το φαινόμενο της Κορινθιακής Δημοκρατίας*. Εσύ που και στα ύστερά σου, αρνήθηκες να γίνεις σαν τον Πελέ «πρέσβης του ποδοσφαίρου» λόγω της αντίθεσής σου στην «εμπορευματοποίηση και όλα αυτά τα σκουπίδια» όπως είπες εξηγώντας τη στάση σου. Αλήθεια τι μπορεί να συνδέει εσένα με τους Πελέ, τους Ροναλντίνιο και τους Κακά αυτού του κόσμου; Το γεγονός ότι παίξατε μεγάλη μπάλα και φορέσατε τη φανέλα της σελεσάο. Σύμφωνοι. Τι σας χωρίζει; Ένας κόσμος ολόκληρος. Εσύ ήρωας της φαβέλας, αντι – σταρ και στρατευμένος πολιτικά και αυτοί σταρ των διαφημίσεων για πατατάκια, υποκείμενα και αντικείμενα της πιο ανεπτυγμένης μορφής του ποδοσφαιρικού μάρκετινγκ.

Είχες δηλώσει κάποτε ότι το ενδιαφέρον σου για την πολιτική ξεκίνησε το 1964 χρονιά εγκαθίδρυσης της δικτατορίας στη Βραζιλία, με την εικόνα του πατέρα σου να καίει ένα βιβλίο του, για τους Μπολσεβίκους, υπό το φόβο των διώξεων. Το 1989 αποσύρθηκες κι εσύ από την ενεργό δράση, όπως και το θλιβερό απομεινάρι της ηρωικής προσπάθειας των πρωταγωνιστών του βιβλίου του πατέρα σου. Και χτες είπαν, εν έτη 2011, ότι έφυγες «οριστικά» από τα γήπεδα αυτής της ζωής. Τώρα, που οι δικτατορίες εγκαθιδρύονται ξανά με πιο ύπουλο και συγκεκαλυμμένο τρόπο αλλά και τώρα, που οι «επίδοξοι» μπολσεβίκοι της εποχής κατεβαίνουν αποφασισμένοι για ένα ιστορικό rematch. Επιβεβαίωσες κι εσύ αυτό το ηλίθιο ρητό ότι οι καλοί φεύγουν νωρίς. Καλό ταξίδι λοιπόν, σύντροφε Socrates. Εσένα δε θα σε θυμούνται μόνο για κάποιο από τα πολλά σου γκολ. Γιατί εσύ δεν αποτέλεσες απλά την «εξαίρεση στον κανόνα». Εσύ υπήρξες μια εξαίρεση που θα μας εμπνέει για πάντα να φτιάξουμε άλλους «κανόνες» για τη ζωή, την ηθική, ακόμη και τη μπάλα. Καλές ντρίπλες κι εκεί πάνω…

* “Democracia Corintiana”, λειτουργία της ομάδας της Corinthians με δημοκρατία και πλήρη ισοτιμία όλου της του επιτελείου, κατακτώντας μάλιστα και το πρωτάθλημα το 1982 και προπαγανδίζοντας αντιδικτατορικά συνθήματα ακόμη και μέσα από την επίσημη εμφάνιση των παικτών.

Occupy Wall Street: Eίμαστε η ποίηση επί τοις εκατό

ΠΗΓΉ : RED NOTEBOOK

Το κίνημα που ξεκίνησε σαν Occupy Wall Street για να πάρει διαστάσεις που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει, κρύβει στο οπλοστάσιό του αναπάντεχα όπλα. Ίσως τα ισχυρότερα. Αυτά που δημιουργούνται από λέξεις, χρώματα, νότες και φαντασία. Και ο πλούτος τους είναι τόσο απροσδόκητος όσο και το γεγονός μιας κατάληψης στην καρδιά της οικονομίας του «αμερικάνικου ονείρου»

Της Κατερίνας Στραυρούλα

«Εύχομαι τα ποιήματά μου

τοποθετημένα σε στρατηγικές

θέσεις

να ανατινάζονταν

σαν βόμβες»

Από το ποίημα  «Για τον  Dennis Brutus» του Austin Straus

Υπάρχει τρόπος να μετρήσει κανείς την πραγματική επιρροή ενός κινήματος; Αν υπάρχει, τότε θα πρέπει να μετράται η βαθιά αλλαγή στην πορεία της ανθρώπινης κοινωνίας. Και με βεβαιότητα αυτή η βαθιά αλλαγή δεν μπορεί να συμβεί χωρίς να αποτυπωθεί στην τέχνη. Άλλωστε, τα παραδείγματα του «αιώνα των επαναστάσεων» που γέννησε ρεύματα ανθρώπινης έκφρασης δεν είναι και τόσο μακρινά. Στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του αιώνα που διανύουμε, η κρίση παράγει νέα κινήματα, με παγκόσμια δικτύωση και πολλά νέα εργαλεία έκφρασης. Η διαφοροποίηση των εργαλείων δεν διαφοροποιεί, παρ’ όλα αυτά,  τις πηγές. Από την Τυνησία μέχρι την Μαδρίτη, ο εξεγερμένος άνθρωπος χρειάζεται την τέχνη για να εκφραστεί. Και τη δημιουργεί.

Στρέφοντας το βλέμμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, το κίνημα που ξεκίνησε σαν Occupy Wall Street για να πάρει διαστάσεις που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει, κρύβει στο οπλοστάσιό του αναπάντεχα όπλα. Ίσως τα ισχυρότερα. Αυτά που δημιουργούνται από λέξεις, χρώματα, νότες και φαντασία. Και ο πλούτος τους είναι τόσο απροσδόκητος όσο και το γεγονός μιας κατάληψης στην καρδιά της οικονομίας του «αμερικάνικου ονείρου».

Οι άνθρωποι που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, πρώτα αλλάζουν τα ονόματα τοποθεσιών, επανανοηματοδοτώντας τα. Το Ζουκότι Παρκ πολύ γρήγορα μετονομάστηκε σε Πάρκο Ελευθερίας και πήρε τη θέση του δίπλα στην Πλατεία Ελευθερίας, στο κέντρο του Καΐρου. Η βίαιη εκκένωσή του από την αστυνομία της Νέας Υόρκης, κατ’ εντολήν του δημάρχου Μπλούμπεργκ είχε σαν αποτέλεσμα μια απώλεια που πέρασε σχετικά απαρατήρητη: η ανοιχτή βιβλιοθήκη της κατάληψης, που αριθμούσε ήδη τρεις χιλιάδες βιβλία, καταστράφηκε από τις αρχές. Η βιβλιοθήκη, που είχε το όνομα «Λαϊκή Βιβλιοθήκη», ήταν μια πρωτοβουλία στο πνεύμα και το γράμμα της κινητοποίησης: μια υπαίθρια βιβλιοθήκη, ανοιχτή και ελεύθερη σε όλους, που δημιουργήθηκε από δωρεές και περιείχε κάθε είδους έντυπα. Η ομάδα που την οργάνωσε, πέρα από τα χιλιάδες βιβλία που συγκέντρωνε και διακινούσε, πήρε και μια πρωτότυπη πρωτοβουλία: κάλεσε επανειλημμένα σε ανοιχτές βραδιές ποίησης, που πραγματοποιήθηκαν με το συγκινητικό σύστημα του «ανθρώπινου μικροφώνου». Το κάθε ποίημα περνούσε από τον απαγγέλλοντα σε όλα τα στόματα, για να το ακούσουν όλοι. Και όταν η ποίηση άρχισε να κυλάει, το επόμενο βήμα ήρθε πια φυσιολογικά. Το κάλεσμα στη δημιουργία της ποίησης του Occupy ήταν γεγονός. Ήταν ένα κάλεσμα που έφυγε μέσω του διαδικτύου και ταξίδεψε γρήγορα, ένα κάλεσμα χωρίς σύνορα. Και το αποτέλεσμα είναι η πρώτη, πιθανότατα, ανοιχτή και εξελισσόμενη ποιητική συλλογή που καταγράφεται στην ιστορία των κινημάτων.

Θέλω τις φλόγες μου όπως θέλω τις αλήθειες μου όπως θέλω τις πόλεις μου

Αιώνιες

Θέλω τις αρρώστιες μου όπως θέλω τις οικονομικές μου υφέσεις όπως θέλω τις συστηματικές  μου αδικίες

Να μη με αγγίζουν

Θέλω τους ποιητές μου όπως θέλω τους φιλοσόφους μου όπως θέλω τα συναισθήματά μου

Νεκρά

(από το ποίημα της Lara Weidgen «Ας γίνει όπως θέλετε»)

Οι ίδιοι οι εμπνευστές της συλλογής, που φιλοξενεί ποιήματα εκατοντάδων δημιουργών από όλες τις γωνιές των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και από χώρες του εξωτερικού όπως η Ισπανία, ποιήματα που έχουν γραφτεί με αφορμή το Occupy Wall Street ή αφιερώθηκαν σε αυτό εκ των υστέρων, που είναι ανέκδοτα ή έχουν δημοσιευτεί, που είναι ερασιτεχνικά ή πιο λόγια, προσπαθούν να περιγράψουν το αποτέλεσμα: «Είναι μέρος μιας εκπληκτικής συλλογής τυπωμένων λέξεων, από τα ράφια τόσων συμπαραστατών, που τώρα στριμώχνονται σε μια γωνιά ενός πάρκου όπου φιλοξενείται μια κατάληψη που προκαλεί το κράτος του χρήματος, δύο μόλις τετράγωνα από μια οδό που πήρε το όνομά της από τον Τοίχο που χτίστηκε πριν από αιώνες από σκλάβους για να συγκρατήσει τους ιθαγενείς, τους πρώτους που εκτοπίστηκαν από αυτό το νησί για να δώσουν τη θέση τους στους σημερινούς παραγεμισμένους και παραπληρωμένους αυλικούς του εμπορίου».

Στις ηλεκτρονικές σελίδες της συλλογής βρίσκονται διάχυτες οι αναφορές ενός πανανθρώπινου κινήματος. Ξεκινώντας από τον ποιητή της πόλης, αλλά και της απελευθέρωσης των σκλάβων Ουώλτ Ουίτμαν, που σημείωνε πως «το να έχεις μεγάλη ποίηση σημαίνει πως έχεις ταιριαστό ακροατήριο», οι ποιητές της Wall Street δημιουργούν πηγαία, βαθιά συγκινητική, ανά στιγμές υπερβατική, αλλά κυρίως προσιτή ποίηση. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς η ποίηση τόσων διαφορετικών ανθρώπων που εκφράζονται ελεύθερα. Οι αναφορές τους ξεκινούν από τον έρωτα του κινήματος και φτάνουν να αγγίζουν κάθε πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης και των ανθρώπινων κοινωνιών. Αναμειγνύουν την πολιτική με το καρναβάλι, την ιδεολογία με την τόλμη, περνούν από τις παγανιστικές γιορτές στην αποξένωση. Σε πολλές περιπτώσεις σκιαγραφούν σκληρά την αμερικάνικη κοινωνία μεταβαίνοντας από τον οικονομικό πλούτο στην αδικία, από τις ανισότητες στο κατεδαφισμένο αμερικάνικο όνειρο, από τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος στις κοινωνικές, φυλετικές και κάθε είδους διακρίσεις, από την αστυνομική βία που γνώρισε και αυτό το κίνημα μέχρι το θέαμα και την κατανάλωση· όλα περιλαμβάνονται στα ερεθίσματα, όλα περιγράφονται. Εμφανείς είναι, επίσης, οι αναφορές στη σύγχρονη αμερικανική ιστορία. Η περίοδος Ρήγκαν ή αυτή του Μακάρθι βρίσκεται δίπλα στον πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία και την Αλ Κάιντα, οι χριστιανοί φονταμενταλιστές δίπλα στο Γκουαντάναμο, η επιφανειακή βιομηχανία του θεάματος και της μόδας δίπλα στους άστεγους, οι υποσχέσεις του Μπαράκ Ομπάμα δίπλα στην πραγματικότητα, η κριτική στην ανύπαρκτη δημοκρατία δίπλα στην οικολογική ευαισθησία. Δεν λείπουν βέβαια οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι φοιτητές, οι μετανάστες.

Αυτή είναι η χρονιά που οι καταληψίες κάνουν έξωση στους ιδιοκτήτες

Αγναντεύοντας από την πλώρη της ταράτσας

Ή υψώνοντας λατρευτικά τα χέρια τους

Στους ατμούς του μπάνιου

Αυτή είναι η χρονιά

Που πρόσφυγες με τους ώμους καλυμμένους με κουβέρτες απελαύνουν δικαστές

Με το βλέμμα καρφωμένο στο πάτωμα

Και στα πρησμένα τους πόδια

Καθώς σφραγίζονται τα έγραφα

Που αναγράφουν τον προορισμό τους

(από το ποίημα «Φαντάσου τους αγγέλους του ψωμιού» του Martin Espada)

Ίσως, αν κάποιος αναζητούσε τη σύγχρονη στρατευμένη ποίηση των κινημάτων, να την έβρισκε να ανθίζει στη Wall Street. Μαζί με τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ή τους Σάκο και Βαντσέτι, μαζί με την Παρισινή Κομμούνα και την Αραβική Άνοιξη, μαζί με ποιήματα σταλμένα από την Μαδρίτη της Πουέρτα δελ Σολ αλλά και άλλα, γραμμένα από την καρδιά της ισπανόφωνης κοινότητας των ΗΠΑ, είναι όλα εκεί. Κάθε προσπάθεια χαρακτηρισμού και περιγραφής αυτής της ανομοιογενούς συλλογής την αδικεί, καθώς δύσκολα μπορεί να χωρέσει σε λέξεις όπως αντικομφορμισμός, κοινωνική ή άναρχη ποίηση, ειδικά από τη στιγμή που δεν προσπαθεί να υπηρετήσει την έκφραση ενός ατόμου, αλλά κάνει το άλμα προς μια συλλογική έκφραση. Είτε, λοιπόν, με καθημερινές λέξεις και προκλητική αργκό, είτε με λέξεις γεμάτες έπαρση που μπορεί να χορεύουν σχηματίζοντας σχεδιαστικό καμβά όπως στα έργα του e.e. cummings ή να μιμούνται τα χαϊκού, με ρίμα ή ελεύθερα, η αλληλεγγύη, ο διεθνισμός, η ουτοπία, η φαντασία, οι εμπειρίες, οι πόθοι, η καθημερινότητα και βέβαια ο έρωτας, όλα χωρούν. Μέσα σε 536, μέχρι στιγμής, σελίδες,  η ανθρώπινη κατάσταση ξαναβρίσκει τη ριζική της έκφραση. Αν θα μπορούσε να υπάρξει ποίηση από τα κάτω, είναι αυτή. Και συμπυκνώνεται σε λίγες λέξεις στο ποίημα του Filip Marinovich με τίτλο «Ντελίριο Διαδήλωσης»:

Εμείς

Είμαστε

Η ποίηση επί τοις εκατό.

Aπό τον τηλεοπτικό Ακάλυπτο στον αληθινό Απλήρωτο

της Μαριάννας Τζιαντζή

Κάποιες στιγμές, μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Ομως, τούτη τη φορά 60 μόνο λέξεις ζωγράφισαν ένα τοπίο ζόφου και αδικίας. Λέξεις γραμμένες σε μια κάρτα που κυλούσε αδιάκοπα στην οθόνη του Alter την Τετάρτη, ημέρα της απεργίας στα ΜΜΕ. Εκατοντάδες χιλιάδες μάτια πρέπει να είδαν, εκεί στο ζάπινγκ, τη σχετική ανακοίνωση των απλήρωτων εργαζομένων του σταθμού και ίσως κάποιες καρδιές να σφίχτηκαν:

«Εδώ και ενάμιση χρόνο η διοίκηση του Αlter μάς κοροϊδεύει. Καθυστερεί τους μισθούς μας, μας υπόσχεται ημερομηνίες πληρωμής που ποτέ δεν τηρεί και μας οδηγεί στην ανέχεια (…) και πλέον έχουμε όλοι πρόβλημα επιβίωσης».

Στη δεκαετία του ’90 έκανε θραύση ο Ακάλυπτος (o Αντώνης Καφετζόπουλος στη σειρά «Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή»), ένας παμπόνηρος τύπος που δεν πλήρωνε ποτέ. Τώρα όμως ήρθε η εποχή του Απλήρωτου, που εργάζεται και δεν πληρώνεται. Μόνο που ο Απλήρωτος δεν έχει γίνει τηλεοπτικός ήρωας.

Σχετικά εύκολα μπορεί κανείς να βρει ένα πιάτο φαγητό – μέχρι στιγμής. Τι συμβαίνει όμως όταν κάποιος δεν έχει ξυραφάκι για να ξυριστεί, πάνες για να αλλάξει το μωρό, χρήματα για το εισιτήριο του λεωφορείου; Πώς εικονογραφείται η ντροπή του σαραντάρη που αναγκάζεται να ζητάει χαρτζιλίκι από τον πατέρα του; Ακόμα και η απελπισία της ξανθιάς, της ώριμης ξανθούλας που βλέπει τη μαύρη (ή και την άσπρη) ρίζα να θεριεύει – κι αυτό δεν είναι αστείο. Σπάνια οι τετριμμένες εικόνες της μικρής καθημερινής φτώχειας φτάνουν στην οθόνη. Μόνο όταν κάποιος χρεοκοπημένος επιχειρηματίας ή άνεργος σαλτάρει στο κενό, η προσωπική τραγωδία γίνεται είδηση. Στο Διαδίκτυο αναφέρθηκε ότι κάποιοι από τους Απλήρωτους διανυκτερεύουν στo κτίριο του Alter γιατί τους έχουν κάνει έξωση και δεν έχουν πού αλλού να μείνουν. Εκεί από όπου κάποτε παρήλαυναν οι λαμπερές τηλεβεντέτες, τώρα κάποιοι άγνωστοί μας δημοσιογράφοι, υπάλληλοι, κοιμούνται, παλεύουν και ονειρεύονται…

Μα η Ελλάδα έχει περισσότερα κανάλια από όσα αντέχει η αγορά. Γνωστό και λογικό το επιχείρημα. Μόνο που ο εξορθολογισμός του τηλεοπτικού τοπίου δεν μπορεί να περνάει μέσα από την οδύνη των αθώων και την αθώωση των ενόχων – γιατί σίγουρα κάποιοι φταίνε.

Ετσι τελειώνει ο παλιός τηλεοπτικός μας κόσμος. Οχι με έναν πάταγο, όπως λένε οι γνωστοί στίχοι, αλλά μ’ ένα λυγμό που ας ελπίσουμε ότι δεν περνάει απαρατήρητος.

Δεν κλαίγω τα «Παρατράγουδα» και το «Κους κους». Δεν κλαίγω το κανάλι, δεν κλαίγω τους τηλεστάρ. «Μόν’ κλαίγω την Ξανθούλα με τα ξανθά μαλλιά».

«ΠΑΣΟΚ σκέτο» και «ΠΑΣΟΚ plus... πλιτς»

Πηγή : Ριζοσπάστης 

Διαδοχικές οι παρεμβάσεις από τα ΜΜΕ, τις τελευταίες μέρες, της κυρίας Α. Διαμαντοπούλου,

αφενός για να δηλώσει πίστη στην κυβέρνηση Παπαδήμου,

αφετέρου για να υποστηρίξει πως το ΠΑΣΟΚ (σ.σ.: το... σκέτο ΠΑΣΟΚ) έσωσε τη χώρα,

αλλά κυρίως για να περιγράψει τα σχέδιά της για το επόμενο ΠΑΣΟΚ, αυτό που θα 'ρθει μετά το «ΠΑΣΟΚ - σκέτο», και συγκεκριμένα το «ΠΑΣΟΚ... plus»!

*

Αυτό το όνομα (σ.σ.: «ΠΑΣΟΚ plus») έδωσε στις περί το ΠΑΣΟΚ «νέες πολιτικές δομές», που, όπως είπε η κυρία υπουργός, πρέπει να δημιουργηθούν, από ένα «δυναμικό κέντρο» σε σύμπραξη με την «υπεύθυνη Αριστερά»...

Δεν παρέλειψε, βέβαια, να διευκρινίσει ότι ως «υπεύθυνη» και ως «Αριστερά» η κυρία της τρόικας (Λοβέρδος, Ραγκούσης, Διαμαντοπούλου) θεωρεί την «Αριστερά» του λεγόμενου«ιστορικού συμβιβασμού»...

*

Δεν ξέρουμε πώς και πού θα καταλήξουν τα ευγενικά όνειρα της κυρίας υπουργού.

Εκείνο πάντως που ξέρουμε - και το ξέρουμε καλά - είναι ότι το ΠΑΣΟΚ (το... σκέτο), είναι αυτό που ξεκίνησε από την «3η Σεπτέμβρη» και

κατέληξε στο μνημόνιο,

στο ΝΑΤΟ,

στην ΕΕ,

στο ΔΝΤ και

στη συγκυβέρνηση με την ακροδεξιά του ΛΑ.Ο.Σ.

*

Φανταστείτε, τώρα, τι έχει να γίνει με το «ΠΑΣΟΚ plus»!

Το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή, που ξεκινάει από εκεί ακριβώς που περιγράψαμε πριν:

Από το μνημόνιο, από το ΝΑΤΟ, από την ΕΕ, από το ΔΝΤ και από τη συγκυβέρνηση με το «σκότος» της ΝΔ και με την ακροδεξιά του ΛΑ.Ο.Σ...

Και η σκέψη μόνο προκαλεί... ανατριχίλα!

*

Οσο για τα «προοδευτικούλια» της κυρίας υπουργού επί της Παιδείας

(και επί της φωτοτυπίας)

είναι τόσο πρωτότυπα όσο και η σκουριά που κουβαλάνε:

Εχουν υλοποιηθεί πολλές φορές σε χώρες της Ευρώπης με τα σχήματα της κεντροαριστεράς και τα αποτελέσματα είναι παραπάνω από γνωστά (κυβερνήσεις Ζοσπέν, Σρέντερ, Ντ' Αλέμα, Μπλερ κ.ά.).

*

Με τέτοιες «αποσκευές», λοιπόν, έχει κάθε δίκιο η κυρία Διαμαντοπούλου να μας προετοιμάζει ότι το «νέο ΠΑΣΟΚ»,

- το «ΠΑΣΟΚ plus» ντε! -

θα έχει για ευαγγέλιο την πολιτική που η ίδια, πολύ σωστά, την περιέγραψε ως εξής:«Μνημόνιο συν»!

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ