Θεοδωράκης-Γλέζος-Κασιμάτης παρουσίασαν την ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α

Ξεκινά και επίσημα τη λειτουργία του το νέο μόρφωμα με όνομα  ΕΛληνική ΛΑϊκή Δημοκρατική Αντίσταση (ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α) μετά την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε χθες στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
Ο Μ. Θεοδωράκης, ο Μ. Γλέζος και ο Γ. Κασιμάτης παρουσίασαν την ΕΛ.ΛΑ.ΔΑ διευκρινίζοντας πως δεν είναι ένα εκλογικό σχήμα ενώ σκοπός του είναι να συσπειρώσει όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο στην κατεύθυνση του αντιμνημονιακού μετώπου.
Ο Μ. Θεοδωράκης σημείωσε πως ο λαός οδηγήθηκε στην άκρη του γκρεμού, στα χέρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ενώ υποστήριξε πως υπάρχουν "παιδιά που δεν το βάζουν κάτω και όπως αντιστάθηκαν στη δικτατορία θα αντισταθούν και τώρα, απέναντι στη βία που επιβάλει το καθεστώς με πολιτικές αλλά και πολιτιστικές μορφές αγώνα".
Τη ενίσχυση της πρωτοβουλίας από τα κόμματα ζήτησε ο Μ. Γλέζος ενώ διευκρίνισε πως αυτό πρέπει να γίνει χωρίς καθοδήγηση. Ακόμη σημείωσε πως η κίνηση αυτή έχει ως στόχο την συσπείρωση πολλών δυνάμεων, των κινημάτων και των ομάδων αντίστασης και για αυτό το λόγο δεν είναι ένα εκλογικό κομματικό σχήμα.
Στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην παρανομία των συμβάσεων αναφέρθηκε ο Γ. Κασιμάτης σημειώνοντας πως το ίδιο το χρέος στρέφεται κατά του λαού. Τέλος αναφέρθηκε στις οδυνηρές επιπτώσεις των πολιτικών λιτότητας και των αποκρατικοποιήσεων στις χώρες του Τρίτου κόσμου και προειδοποίησε πως «το χρηματοπιστωτικό σύστημα πειραματίζεται με το ίδιο σχέδιο στην Ελλάδα».
Πηγή : Alter Thess 

Εργάτες στην Ινδία εξεγείρονται και σκοτώνουν τον πρόεδρο της επιχείρησης

Εργάτες στο εργοστάσιο της εταιρείας κεραμικών Regency εισέβαλαν στο σπίτι του αφεντικού τους και τον έριξαν αναίσθητο με σιδερένιους σωλήνες αφότου μια συζήτηση περί μισθών πήγε στραβά.

Οι εργάτες ήταν αρκετά οργισμένοι ώστε να σκοτώσουν τον πρόεδρο K.C. Chandrashekhar αφότου ο ηγέτης του σωματείου τους,  M. Murali Mohan, δολοφονήθηκε από ροπαλοφόρους των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας την Πέμπτη. Το περιστατικό εργασιακής βίας συνέβη στο Yanam, μια μικρή πόλη στην πολιτεία  Andra Pradesh στην ανατολική ακτή της Ινδίας. Η αστυνομία εκλήθη στο εργοστάσιο από τη διοίκηση για να καταπνίξει μια εργασιακή διαφωνία. Οι εργάτες ζητούσαν αυξήσεις στους μισθούς και επαναπρόσληψη προηγουμένως απολυθέντως εργατών από τον Οκτώβρη. Ο Murali απολύθηκε μερικές ώρες αργότερα. Το επόμενο πρωί, στις 6:00 της Παρασκευής, ο Murali πήγε στο εργοστάσιο μαζί με μερικούς εργάτες και προσπάθησε να εμποδίσει την πρωινή βάρδια, όπως αναφέρουν τα τοπικά μέσα. Μακριά γκλομπ, τα “λαθί” όπως αποκαλούνται στην Ινδία, χρησιμοποιήθηκαν από την αστυνομία που επιτέθηκε στους εργάτες, τραυματίζοντας τουλάχιστον 20 από αυτούς, μεταξύ των οποίων και ο Murali. Ο ίδιος πέθανε στο δρόμο για το νοσοκομείο, σύμφωνα με τους Times της Ινδίας. Εκατοντάδες εργατών συγκεντρώθηκαν έξω από το αστυνομικό τμήμα και ζητούσαν να κατηγορηθούν οι αστυνόμοι για ανθρωποκτονία.

Μετά από τον ξεσηκωμό που οδήγησε στη δολοφονία του προέδρου της Regency, επιβλήθηκε απαγόρευση της κυκλοφορίας και άλλες δημόσιες οδηγίες. Η αστυνομία ανέφερε ότι οι συγκεντρωμένοι έκαψαν μερικά οχήματα έξω από το αστυνομικό τμήμα. Οχτώ εργάτες της Regency τραυματίστηκαν από πυροβολισμούς αστυνομικών που ακολούθησαν, ενώ η κατάσταση των 2 από αυτούς είναι κρίσιμη. Περισσότεροι από 100 συγκεντρωμένους συνελήφθησαν.

 Στην Ινδία, οι εργοστασιακοί εργάτες είναι οι λιγότερο καλά αμειβόμενοι ανάμεσα στις 4 πιο αναπτυσσόμενες αγορές. Το κατά κεφαλήν εισόδημα στην Ινδία είναι λιγότερο από 4.000 δολλάρια το χρόνο, κάνοντάς την την πιο φτωχή χώρα ανάμεσα στις Βραζιλία, Ινδία, Κίνα και Ρωσία, παρά τη σχετικά ανθηρή οικονομία της.

 Στη Regency, οι εργάτες ξεκίνησαν απεργία την 1η Γενάρη σε σχέση με τους μισθούς. Η διοίκηση αναφερόταν ότι είχε αποφασίσει να ζητήσει περιοριστική εντολή για 5 εργάτες και κατάφερε να αποκτήσει εντολή από ανώτατο δικαστήριο ότι οι απεργοί εργάτες δεν πρέπει να πλησιάσουν λιγότερο από 220 γιάρδες, απόσταση μεγαλύτερη από 2 γήπεδα ποδοσφαίρου, στο εργοστάσιο.

 Όταν τα νέα του θανάτου του Murali διαδόθηκαν, οι εργάτες αναφέρεται ότι κατέστρεψαν 50 αυτοκίνητα, λεωφορεία και φορτηγά της εταιρείας και τα έκαψαν. Έκαναν επιδρομή στο εργοστάσιο. Οι κάτοικοι ένωσαν τα χέρια τους με τους περίπου 600 εργάτες, ενώ άλλοι πήραν το δρόμο για το σπίτι του Chandrashekhar.

Μετάφραση: Τάσσος Πανταζόπουλος απο την Λέσχη


Πηγή : Alter Thess 

Και οι τοίχοι έχουν …στόματα

Της Νατάσας Κεφαλληνού

 Από το περιοδικό Αναιρέσεις #16

Ένα σπρέι, ένα κομμένο χαρτόνι ή/ πλαστικοποιημένη φωτοτυπία ή/ ακτινογραφία (stencil)  και ένα κοπίδι. Κουβαλώντας αυτά τα σύνεργα κυκλοφορούν δύο – δύο τα βράδια στα «ύποπτα» στενά της πόλης.  Με ευέλικτες κινήσεις βγάζουν τo stencil, κοιτάζουν δεξιά αριστερά, ο ένας κρατάει το χαρτόνι, ο άλλος περνάει στα γρήγορα το σπρέι και χάνονται μέσα στη νύχτα χωρίς δεύτερη ματιά (ίσως την επόμενη να ξαναπεράσουν για να δουν / φωτογραφήσουν το «δημιούργημα» τους).

To stencil, που αποτελεί ένα είδος της «τέχνης του δρόμου» /streetart, έκανε δυναμικά την εμφάνιση του στη Δύση στα zeros, με πιο δημοφιλή εκπρόσωπο το Banksy.    Τα τελευταία χρόνια τα… παιδιά του Banksy,  έχουν αρχίσει να αφήνουν τα… ίχνη τους και στην αθηναϊκή μητρόπολη. «Τα πρώτα stencil στο κέντρο της Αθήνας τα είδα το 2003-2004. Έγραφαν ‘’ο χαμένος τα παίρνει όλα’’, διαφημίζοντας προφανώς την ομώνυμη ταινία» μας πληροφορεί ο  Mapet, ο οποίος  «χτυπάει» stencil από το 2006, υπογράφοντας με αυτό το όνομα.

«Καθαροί τοίχοι λερές συνειδήσεις»

Το stencil (όπως και τα άλλα είδη της streetart) αποτελεί μια παρέμβαση στο δημόσιο χώρο.  Οι γκρίζοι τοίχοι της πόλης αποκτούν χρώμα και φωνή. Στέλνουν μηνύματα σε άγνωστους παραλήπτες. Τα stencil  βγάζουν τη γλώσσα σε μια εξωραϊσμένη, πλήρως εμπορευματοποιημένη (και τελευταίως στρατικοποιημένη) εικόνα της πόλης, όπου η διαφήμιση μονοπωλεί τεράστιες επιφάνειες και αιχμαλωτίζει το βλέμμα. «Το να ‘’βάφεις’’ ένα τοίχο στο δρόμο, ιδιαίτερα με ένα πολιτικό stencil, είναι σαν να βρίσκεσαι σε πόλεμο με τη διαφήμιση, το τσιμέντο, την ‘’κοινή λογική’’ των ΜΜΕ. Είναι μια προσπάθεια να διεκδικήσεις και να επανοικειοποιηθείς το δημόσιο χώρο» υποστηρίζει ο συνομιλητής μας. Μάλιστα οι στενσιλάδες σε αυτό τον «πόλεμο» πολλές φορές χρησιμοποιούν τα ίδια μέσα με αυτά του εχθρού τους (καθώς είναι αρκετά διαδεδομένη η χρήση logo, σημάτων εταιρειών, διαφημιστικών συμβόλων κλπ.) διαστρέφοντας φυσικά το αρχικό τους νόημα.

Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία

Από τη γερμανική κατοχή ως την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τον Δεκέμβρη του ’08, η

εκδήλωση της κοινωνικής διαμαρτυρία στους τοίχους της Αθήνας, αποτελούσε και αποτελεί ένα διαρκές φαινόμενο στην ιστορία της πόλης. Η «παράδοση» αυτή, των πολιτικών συνθημάτων στους τοίχους, φαίνεται να έχει επηρεάσει και τους δημιουργούς του stencil, οι οποίοι εκφράζουν μέσω των εικονικών τους μηνυμάτων: κοινωνικές ευαισθησίες, πολιτικές θέσεις και απόψεις, αιχμηρή  κριτική στην κοινωνία του θεάματος κ.λπ. «Τα περισσότερα stencil στην Αθήνα είναι πολιτικά» λέει o  Mapet (χωρίς να ξεχνάει βέβαια και το θιασώτη της Μαντόνα, που έχει απεικονίσει τη φιγούρα της -σε όλα τα στάδια της καριέρας της- σε κάθε δρόμο του κέντρου).
«Η τέχνη και η πολιτική είναι άρρηκτα δεμένες στα stencil, τα οποία χρησιμοποιούνται και ως ένα είδος προπαγάνδας. Το πλεονέκτημα τους είναι ότι η μορφή που επιλέγεις  -η εικόνα και ειδικά η γραμματοσειρά- κάνει το μήνυμα πιο ευανάγνωστο, πιο πιασάρικο από ότι ένα απλό σύνθημα» μας εξηγεί, που υποστηρίζει ότι το stencil αποτελεί βασικό εργαλείο των κοινωνικών κινημάτων, ιδιαιτέρα των νεολαιίστικων. Άλλωστε «τα περισσότερα stencil  προκύπτουν από ανθρώπους που συμμετέχουν στα κινήματα και εμπνέονται από αυτά» συνεχίζει, ενώ μας υπενθυμίζει τη χαρακτηριστική εικόνα των διαδηλωτών που κινούνται παραπλεύρως των πορειών κάνοντας stencil. Πλέον και πολιτικές συλλογικότητες χρησιμοποιούν τα stencil για τη διάχυση των ιδεών τους, αντί για πιο παραδοσιακούς τρόπους.
Φυσικά το stencil δεν είναι απλά μια «ξερή» πολιτική δήλωση, καθώς φλερτάρει ξεκάθαρα και με την καλλιτεχνική έκφραση.

Σπρέι vs γκλοπ

«Οι μπάτσοι είναι παντού αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους» γράφει ένα stencil που κοιτώ καθημερινά, ενώ προσπερνώ κρυφογελώντας τη διμοιρία των ΜΑΤ στη γωνία του δρόμου. Οι καλλιτέχνες του δρόμου συχνά πυκνά ήρθαν αντιμέτωποι με τα γκλοπ της καταστολής, λόγω της δράσης τους. Υπό αυτές τις συνθήκες το stencil είχε δύο πλεονεκτήματα που ώθησαν στη διάδοση του: Η ταχύτητα διεκπεραίωσης και η ασφάλεια του δημιουργού – από τις επιθέσεις της καταστολής. «Στην Αθήνα οι μπάτσοι δεν μας πολυκυνηγάνε. Δεν ισχύει βέβαια το ίδιο σε άλλες χώρες, όπως την Αγγλία. Το πιθανότερο είναι ότι εδώ οι αστυνομικοί δεν καταλαβαίνουν τι κάνουμε» αναφέρει ο συνομιλητής μας και αφηγείται το παρακάτω περιστατικό: «Ένα βράδυ στην Αθηνάς μαζί με ένα από τα μέλη της ομάδας politicalzoo βάφουμε ένα stencil. Ένα περιπολικό και δύο μηχανάκια ΔΙΑΣ σταματούν μπροστά μας και μας πιάνουν στα πράσα. Κατεβάζουν το παράθυρο και μας ρωτούν αν είδαμε κανένα να τρέχει. Απαντάμε όχι, και φεύγουν χωρίς να μας πουν τίποτα. Εμβρόντητοι τελειώνουμε το stencil και φεύγουμε, έχοντας σκάσει στα γέλια».
Γεμάτη περιέργεια περνώ την επόμενη από την Αθηνάς να δω τι άφησαν πίσω τους: ένας ελέφαντας με την επιγραφή police και ένα πιστόλι ανά προβοσκίδας αντικριστά με έναν ακόμη ελέφαντας που σηκώνει την προβοσκίδα ψηλά,  ενώ ερωτηματικά ξεπετάγονται γύρω του.
Σπρέι vs γκλοπ σημειώσατε 1.

ΠΗΓΗ: anaireseis.wordpress.com

GET OUT

Get Out από Esma-Movie

Ηλεκτρονική Καταστολή: Το εμπόριο σκοτώνει το διαδίκτυο

 

Πηγή :  http://ilesxi.wordpress.com

της Κατερίνας Σταυρούλα

Η χρήση του διαδικτύου από τον καθένα αποτελεί την ουσία του μέσου. Η άμεση εμπλοκή του χρήστη είναι στον κόσμο των bytes το κύτταρο του ιστού. Η επιλογή της ορολογίας είναι στρατηγική στη διαμόρφωση της ιδεολογία που διαπερνά και εν δυνάμει διαμορφώνει το διαδίκτυο. Με αυτό ως δεδομένο για να προσεγγίσεις τη δυνατότητα και την προβληματική είναι απαραίτητο ένα σημείο εκκίνησης. Και χαρακτηριστικότερο όλων το αρτικόλεξο www ή World Wide Web που μεταφράζεται περιφραστικά σε Ιστός/Δίκτυο Παγκόσμιου Εύρους.

Με κυρίαρχη την κουλτούρα νέων χρηστών που είχε στο επίκεντρό την συμμετοχή και την άρση των ορίων της ιδιοκτησίας στην πληροφορία, η λέξη ιστός ενέχει χειραφετητική χροιά. Δεν είναι τυχαίο ότι δημιουργήθηκε από τον δημόσιο τομέα των ΗΠΑ μεταπολεμικά, από τεχνολογία που ανέπτυξαν πανεπιστήμιο και στρατός. Όσο κι αν οι δομές αυτές προκαλούν καχυποψία, το δημόσιο με την έννοια του κοινού, δηλαδή των Commons, αποτέλεσε την ρίζα της ανάπτυξη του διαδικτύου. Στην πρώτη εποχή άλλωστε το δίκτυο δεν ήταν απλά μη εμπορικό, αλλά ήταν αντί-εμπορικό. Πριν τη δεκαετία του 1990, το National Science Foundation Network , ο πρόδρομος του internet, με αυστηρότητα περιόριζε το δίκτυο σε μη εμπορικές χρήσεις. Όποιος τολμούσε να προωθήσει προϊόντα μέσω του ιστού βρισκόταν αντιμέτωπος με τους χρήστες που απαιτούσαν να κατέβει το επίμαχο υλικό. Στο ξεκίνημα κόσμος της αγοράς δεν έβρισκε θέση στον διαδικτυακό κόσμο. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν νησίδα του πολιτισμού των κοινών. Η ώρα όπου ο μονόδρομος των παραδοσιακών μέσων θα έσπαγε είχε φτάσει, η διάδραση ήταν γεγονός. Η δυνατότητα έμοιαζε απεριόριστη και όσο η τεχνική απλοποιούνταν όλα γινόταν προσιτά, η πληροφορία έπαυε να είναι προϊόν και η γνώση μπορούσε να μοιράζεται.

Η ανάπτυξη του διαδικτύου δεν θα μπορούσε όμως να ξεφύγει από το περιβάλλον οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων στο οποίο γεννήθηκε. Γρήγορα η κυριαρχία στην ανεπτυγμένη δύση συμβαδίζει με την ανάπτυξη των εταιριών νέας τεχνολογίας. Η ρομαντική εποχή έχει παρέλθει. Τώρα το μήλο παραπέμπει στην Apple και το λογότυπο του Facebook είναι τόσο χαρακτηριστικό ώστε ακόμα κι αν σχεδιάσεις με τον ίδιο τρόπο μια άλλη λέξη, ο αναγνώστης, εθισμένος, βλέπει την εταιρία του Μαρκ Ζούκεμπεργκ. Η ζωή του χρήστη καταγράφεται μέσω της κοινωνικής δικτύωσης. Η εταιρία πάροχος της υπηρεσίας ηλεκτρονικού ταχυδρομείου είναι και η εταιρία που λειτουργεί σαν χάρτης για να πλοηγηθείς στο αχανές και γεμάτο πληροφορίες μέσο και καταγράφει τις προτιμήσεις σου, ενώ με βάση του τι ιστοτόπους επιλέγεις να παρακολουθείς διαμορφώνεται ερήμην σου και η προώθηση αντίστοιχων προϊόντων, από χρήστης μετατρέπεσαι σε καταναλωτή.

Αν όμως ο πολιτισμός του κέρδους και του εμπορίου έχει εισβάλλει στους υπολογιστές, οι μάχες του διαδικτύου συνεχίζονται. Γιατί η αντίφαση της δυνατότητας του μέσου και του οικονομικού περιβάλλοντος στο οποίο αναπτύσσεται δεν μπορεί να γεφυρωθεί.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δημιουργία ψηφιακών αρχείων μουσικής, μια τεχνολογία που εκτόξευσε τη δυνατότητα ανταλλακτικών δικτύων, ενώ έσπασε το μονοπώλιο του εμπορίου των πνευματικών δικαιωμάτων που έχουν κατοχυρώσει εταιρίες. Η διαμάχη εταιριών, δημιουργών και “πειρατών” για κάθε είδους ψηφιοποιημένο πνευματικό έργο, αποτελεί συζήτηση ηθικού και κοινωνικού περιεχομένου που μέσα από δικαστήρια κα πρόστιμα από τη μία αλλά και καινοτομίες από την άλλη εξελίσσεται καθημερινά. Η θέση απέναντι στο θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων είναι το “ιερό δισκοπότηρο” της μεταφοράς της ιδιοκτησίας του υλικού κόσμου στον άυλο κόσμο του διαδικτύου και βαδίζει δίπλα στο ζήτημα της ελευθερίας του λόγου. Το άλυτο του θέματος μπορεί μόνο να προσπεραστεί μέσω της άρνησης διαλόγου με τον καπιταλισμό, όμως η υλική πραγματικότητα θέτει πάντα τα διλήμματα και το κράτος διαιτητής έχει διαλέξει την πλευρά του οικονομικά ισχυρού.

Στον αντίποδα, σε μια σχετικά πρόσφατη ανακοίνωσή του, το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον πήρε την πρωτοβουλία και διαθέτει δωρεάν τις δημοσιεύσεις των καθηγητών και ερευνητών του, ώστε να αποφύγει την κερδοσκοπία των επιστημονικών περιοδικών. Αν προσπεράσουμε το ζήτημα της χρηματοδότησης και κατεύθυνσης της επιστημονικής έρευνας που ενυπάρχει στο παράδειγμά, το ζήτημα της πνευματικής ιδιοκτησίας μοιάζει να προσπερνάται ενώ την ίδια στιγμή οι πατέντες διευρύνονται σε κάθε τομέα της ζωής. Η αντίφαση του παραδείγματος Πρίνστον απαντάται σε κάθε γωνιά του διαδικτύου. Μεγάλες κοινότητες παράγουν τεχνολογία, πολιτισμό και ενημέρωση που διαθέτουν ελεύθερα προς περαιτέρω χρήση και ανάπτυξη δίπλα σε ιστοσελίδες οικονομικούς κολοσσούς.

Κι αν η ελευθερία του λόγου θεωρείται σύμφυτη με το διαδίκτυο τότε δεν μπορεί να εξηγηθεί το πρόσφατο λοκ άουτ κάθε ηλεκτρονικού μέσου από το καθεστώς Μουμπαρακ με την αγαστή συνεργασία της εταιρίας Vodafone. Το φαινόμενο της χρήσης των διαδικτυακών εργαλείων για την προώθηση των σκοπών της Aραβικής Άνοιξης έφερε τα κοινωνικά δίκτυα στο επίκεντρο της συζήτησης και μαζί ανέδειξε τον έλεγχο των εταιριών. Από την αραβική άνοιξη και μετά η συζήτηση της χρήσης του διαδικτύου ως άλλο ένα εργαλείο για κοινωνική αλλαγή επανέρχεται συνεχώς, η πλατεία Ταχρίρ άλλωστε έφερε την Πουέρτα δελ Σολ και την κατάληψη της Γουόλ Στρήτ. Κι αν η κριτική ότι το “θέαμα” κυριάρχησε στη διαδικτυακή συζήτηση έχει ερείσματα, πίσω από αυτό υπάρχουν πάντα οι άνθρωποι που σε πολλές περιπτώσεις βρέθηκαν διωκόμενοι λόγω του πολιτικού περιεχομένου των λόγων τους.

Όταν η δημοκρατία υποβαθμίζεται παντού, η αγορά κυριαρχεί και η διαμαρτυρία αντιμετωπίζεται με φυσική καταστολή, είναι αναμενόμενο ότι αυτό θα μεταφερθεί στη χρήση του παγκόσμιου ιστού. Το στοίχημα για τον χρήστη είναι να διατηρήσει και να εμβαθύνει τις δυνατότητες δικτύωσης που ενυπάρχουν. Στο επίπεδο αυτό η συνείδηση, ακόμα κι αν βρίσκεται πίσω από την ανωνυμία ή την ψευδωνυμία, είναι απολύτως απαραίτητη. Αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για έναν πολιτισμό που κρύβει τη δυνατότητα να εκφραστεί συμπληρωματικά και ίσως και προωθητικά απέναντι στο κυρίαρχο της αυθεντίας που κουβαλάει ο παλιός κόσμος. Και γίνεται ξεκάθαρο πως η όποια προσπάθεια κρατικού,  διακρατικού ή άλλου μηχανισμού να περιορίσει το μέσο είναι ευθύ χτύπημα στις δυνατότητες ενός εν δυνάμει χειραφετητικού παραδείγματος.

Μέρος του παραπάνω δημοσιεύτηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012