Επάγγελμα μπάτσος

Πηγή: www.rednotebook.gr

Του Ηλία Ιωακείμογλου

Σε μια συγκυρία κατά την οποία τα ειδικά σώματα αστυνομικών ξυλοκοπούν με ιδιαίτερη ευχαρίστηση την πρώτη ύλη της εργασίας τους, δηλαδή τους διαδηλωτές, ενώ ταυτοχρόνως ως εργαζόμενοι υφίστανται μειώσεις του εισοδήματός τους, ήταν φυσικό να ανακινηθεί, στα αριστερά του πολιτικού φάσματος, το ζήτημα της ταξικής θέσης των μπάτσων. Η συνηθισμένη απάντηση που δίνεται από τα περισσότερα στελέχη της Αριστεράς είναι απλή και σύντομη: Πρώτον, τα ειδικά σώματα, όπως και το σύνολο των αστυνομικών, είναι εργαζόμενοι, άρα ανήκουν και αυτοί στις εργαζόμενες τάξεις, επομένως στο μεγάλο εκλογικό ακροατήριο της Αριστεράς. Δεύτερον, όταν βιαιοπραγούν ακολουθούν, ως επαγγελματίες, τις οδηγίες και τις διαταγές που δέχονται από τους ιεραρχικά ανωτέρους τους.

Αυτή η απλοϊκή αντιμετώπιση του ζητήματος αποτελεί ακόμη ένα σύμπτωμα του αποχωρισμού της Αριστεράς από την μαρξιστική θεωρητική της παράδοση. Εξ όσων γνωρίζω, κανείς δεν ένοιωσε την ανάγκη, στα πλαίσια της πρόσφατης σχετικής συζήτησης να ανασύρει την ξεχασμένη μαρξιστική θεωρία των κοινωνικών τάξεων. Και όμως, πρόκειται για μια παράδοση που έχει να μας πει πολλά περισσότερα από τις απλές εμπειρικές "διαπιστώσεις", ότι οι αστυνομικοί είναι εργαζόμενοι που ενίοτε γίνονται βίαιοι επειδή ακολουθούν οδηγίες.

Καταρχήν, οι αστυνομικοί είναι μια επαγγελματική ομάδα που δεν μπορεί να οριστεί με αναφορά στις σχέσεις παραγωγής, διότι δεν συμμετέχουν στην κεφαλαιοκρατική παραγωγή, στην σφαίρα της οικονομίας που παράγει προστιθέμενη αξία, δηλαδή εμπορεύματα που πωλούνται στην αγορά και δημιουργούν τις δύο βασικές μορφές εισοδήματος: τον μισθό και το κέρδος. Η επαγγελματική ομάδα των μπάτσων βρίσκεται έξω από την σφαίρα της παραγωγής: ανήκουν στις κατώτερες βαθμίδες κρατικών υπαλλήλων και συμβάλλουν, με τον τρόπο τους, στην κοινωνική αναπαραγωγή. Η αμοιβή της εργασίας τους δεν έχει καμία σχέση με την παραγωγή ούτε αξίας ούτε υπεραξίας: είναι ένα εισόδημα που τους εκχωρείται από τα φορολογικά έσοδα σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους. 

Για τους λόγους αυτούς, η ταξική θέση των αστυνομικών δεν μπορεί να βρίσκεται κοντά στην βιομηχανική εργατική τάξη ή στο προλεταριάτο των υπηρεσιών. Αντιθέτως, από καθαρά οικονομική άποψη, η θέση τους είναι όμοια με όλα εκείνα τα επαγγέλματα που ανταλλάσσουν τις υπηρεσίες τους έναντι εισοδήματος χωρίς να παράγουν οικονομική αξία, δηλαδή εμπορεύματα που πωλούνται στην αγορά, πλην όμως, συμβάλλουν στην αναπαραγωγή του καπιταλιστικού συστήματος. Πρόκειται για όλους τους υπαλλήλους της δημόσιας διοίκησης, τους εκπαιδευτικούς, τους στρατιωτικούς, το νοσηλευτικό προσωπικό, και τους άλλους εργαζόμενους που συμβάλλουν στην αναπαραγωγή του συστήματος, ο καθένας με τον τρόπο του, χωρίς να παράγουν οι ίδιοι οικονομική αξία, εμπορεύματα.  

Για όλες αυτές τις επαγγελματικές κατηγορίες, ο οικονομικός προσδιορισμός της ταξικής θέσης είναι εξαιρετικά αδύναμος και έχει αρνητική αξία: μάς λέει κυρίως σε ποιες τάξεις δεν ανήκουν οι εργαζόμενοι στον στενό δημόσιο τομέα χωρίς να μας λέει πού ακριβώς ανήκουν. Για τον λόγο αυτό, η μαρξιστική θεωρητική παράδοση εισάγει στο σημείο τρία ακόμη κριτήρια της ταξικής θέσης: τη σχέση με το κράτος (δηλαδή την εξουσία), την σχέση με την κοινωνική αναπαραγωγή, και τη σχέση με τις ιδέες (την ιδεολογία). Αυτά είναι τα κριτήρια που μπορούν να μας εξηγήσουν την ταξική διαφορά μεταξύ ενός αστυνομικού των ειδικών δυνάμεων (ενός μπάτσου δηλαδή), ενός καθηγητή του δημόσιου λυκείου, ενός γιατρού και ενός οδηγού απορριμματοφόρου του Δήμου. 

Προφανώς, ένας μπάτσος και ένας γιατρός του ΕΣΥ, έχουν διαφορετική σχέση με τον κράτος: ο δεύτερος φροντίζει τους πολίτες, με ανάθεση από το κοινωνικό κράτος, ενώ ο πρώτος υπηρετεί τον καταπιεστικό μηχανισμό του κράτους (δηλαδή της πολιτικής εξουσίας), που του έχει αναθέσει να ασκεί καταστολή και βία προκειμένου να διατηρηθεί (ή να διατηρήσει τις ισορροπίες της) η πολιτική εξουσία. Η ταξική θέση του γιατρού του ΕΣΥ ορίζεται σε σχέση με το κοινωνικό κράτος, ενώ του αστυνομικού σε σχέση με τον μηχανισμό του κράτους ως δύναμη καταστολής και καταπίεσης των "εχθρών του κράτους". 

Αυτό μας φέρνει στην ιδεολογία: Κάθε επάγγελμα, μαζί με τις θεωρητικές ή τεχνικές γνώσεις που απαιτεί η εξάσκησή του, φέρνει μαζί του και κανόνες για την ορθή χρήση τους, που πρέπει να έχει ο καθένας ανάλογα με το επάγγελμα που θα ασκήσει. Πρόκειται για πρακτικούς κανόνες δεοντολογίας, ορθής συμπεριφοράς κλπ που αντλούν την ύπαρξή τους από μιαν αντίστοιχη ιδεολογία -μιαν ιδεολογία καλλιεργημένη από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους, ιδιαίτερα δε από τον εκπαιδευτικό μηχανισμό, αφού αυτός παράγει, εν πολλοίς, τα επαγγέλματα. Έτσι, η άσκηση του επαγγέλματος του γιατρού του ΕΣΥ συνοδεύεται από κανόνες που συμπυκνώνονται στον όρκο του Ιπποκράτη, αλλά και άλλους κανόνες, που αντλούν την ύπαρξή τους από τις ανθρωπιστικές ιδεολογίες, αυτές που αναφέρονται στην "αξία" της ανθρώπινης ζωής και της υγείας, στα κοινωνικά δικαιώματα κλπ. Χωρίς την ύπαρξη μιας τέτοιας ιατρικής ιδεολογίας και τέτοιων αντίστοιχων κανόνων, η άσκηση του επαγγέλματος του γιατρού θα ήταν αδύνατη, και κάθε γιατρός θα ήταν ελεύθερος να αποφασίζει κατά την προσωπική του αντίληψη, αυθαίρετα, για μια σειρά κρίσιμων ζητημάτων ζωής και θανάτου. Αντίστοιχα, η άσκηση του επαγγέλματος του μπάτσου, δηλαδή των ειδικών σωμάτων πολιτικής καταστολής και καταπίεσης, συνοδεύεται από κανόνες (των οποίων την εφαρμογή βλέπουμε καθημερινά στους δρόμους) που αντλούν την ύπαρξή τους από την πολιτική ιδεολογία του "εσωτερικού εχθρού", δηλαδή από μια ιδεολογία διάκρισης και μίσους. Χωρίς την ύπαρξη μιας τέτοιας ιδεολογίας μίσους και των αντίστοιχων κανόνων συμπεριφοράς, η άσκηση του επαγγέλματος του μπάτσου θα ήταν αδύνατη, διότι κάθε μπάτσος θα έπρεπε να αποφασίζει καθημερινά για την ηθική νομιμότητα της αιματηρής επαγγελματικής του πρακτικής εν μέσω μιας κοινωνίας που εμφορείται, ακόμη σε μεγάλο βαθμό, από ανθρωπιστικές αξίες δικαιοσύνης, ανεκτικότητας, κοινωνικών δικαιωμάτων, ελευθερίας κλπ. 

Στην ελληνική της εκδοχή, η ιδεολογία του εσωτερικού εχθρού, που κινεί τα νήματα της συμπεριφοράς του μπάτσου, είναι ιδιαίτερα ισχυρή και εμπλουτισμένη από την ίδια την ελληνική ιστορία της Εθνικοφροσύνης, ιδιαίτερα δε του εμφυλίου πολέμου: τα κομμούνια, οι αναρχικοί και οι κάθε είδους ομάδες με παρεκκλίνουσα πολιτική συμπεριφορά ως προς τις πατροπαράδοτες αξίες του Έθνους, απειλούν με διάλυση τον μεγάλο πολιτισμό των Ελλήνων, από τον Παρθενώνα μέχρι σήμερα. Είναι οι εχθροί της κοινωνίας, είναι αμετανόητοι και αποφασισμένοι, και για τον λόγο αυτό τους αξίζει κάθε είδους βίας, στα πλαίσια που ορίζει βεβαίως η αστική εξουσία -δηλαδή το Αφεντικό.

Τέτοιοι είναι οι μη οικονομικοί ταξικοί προσδιορισμοί της ομάδας των μπάτσων. Είναι αυτοί οι προσδιορισμοί που χαλυβδώνουν την θέλησή τους να ασκήσουν χωρίς αναστολές βία επάνω σε πολίτες, που διεγείρουν το ζωώδες πνεύμα τους, τους συγκροτούν σε ομάδα κρούσης και τους μετατρέπουν από επαγγελματική ομάδα σε κοινωνική ομάδα, δηλαδή σε ομάδα που εμφανίζεται στην αιματηρή σκηνή της πολιτικής βίας ως ένα και μοναδικό υποκείμενο, ένα και μοναδικό πρόσωπο, με ενιαία θέληση και ομοιογενοποιημένο μίσος για τους εχθρούς του Έθνους.

Το να δουλεύεις χωρίς αφεντικό είναι απελευθέρωση

Συνέντευξη ενός από τους απεργούς της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής στο RedNotebook

Λίγες ώρες πριν από τη συναυλία αλληλεγγύης στα Προπύλαια, και μερικές μέρες πριν από τη γενική απεργία της 18ης Οκτωβρίου, το Red Notebook συνάντησε έναν από τους απεργούς της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, το εργοστάσιο της οποίας είναι κατειλημμένο εδώ και αρκετούς μήνες. Τη συνέντευξη πήραν η Αναστασία Ματσούκα και ο Νικόλας Γανιάρης.

Μπορείτε να μας περιγράψετε το καθεστώς της εργασίας στο εργοστάσιο της Βιο.Με, πριν εσείς το πάρετε στα χέρια σας; 

Καταρχάς αυτή τη στιγμή το εργοστάσιο βρίσκεται σε κατάληψη και εμείς αυτό που ζητάμε είναι να φτιαχτεί μία εργατική συνεταιριστική επιχείρηση. Ζητάμε πλήρη εργατικό έλεγχο και στην παραγωγή και στη διοίκηση.

Το αμέσως προηγούμενο διάστημα είχαμε προβλήματα. Η εργοδοσία άρχισε να μην πληρώνει και να κόβει επιδόματα. Αλλά η κατάσταση ήταν χειρότερη και για την επιχείρηση. Εμείς βλέπαμε σαν εργαζόμενοι ότι η επιχείρηση δε θα προχωρήσει. Δεν έβλεπαν ότι μπροστά έρχονται προβλήματα και δεν έκαναν κάτι για να τα διορθώσουν.

Πότε ξεκίνησαν τα εργασιακά προβλήματα περίπου;

Τα προβλήματα ξεκίνησαν το 2008. Όταν άρχισαν να περικόπτουν επιδόματα και μετά σιγά-σιγά άρχισαν να αργούν τις πληρωμές. Ώσπου φτάσαμε να έχουμε καθυστέρηση μέχρι και τέσσερις μήνες.

Η επιχείρηση σταμάτησε να είναι κερδοφόρος;

Η επιχείρηση δεν σταμάτησε να έχει κερδοφορία. Οι ισολογισμοί (μέχρι να κλείσει το εργοστάσιο πριν από 14 μήνες) ήταν όλοι με θετικό πρόσημο. Πλην τον τελευταίο του 2010, που σε αυτόν έφυγαν πολλά χρήματα από τη θυγατρική Βιο.Με. προς τη μητρική εταιρεία. Περίπου 2.700.000 ευρώ σε μορφή δανείου. Ως αποτέλεσμα εμφανίστηκε ένα παθητικό 300.000 ευρώ. Καταλαβαίνεις ότι αν είχαν τα 2.700.000 θα είχαν κέρδος.

Η εργοδοσία έχει φύγει από το εργοστάσιο;

Ναι το εργοστάσιο έχει εγκαταλειφθεί από την εργοδοσία. Ακόμη, δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος που να θέλει την παλιά διοίκηση, ούτε και ότι η ίδια  θέλει να επιστρέψει.

Μπορείτε να μας περιγράψετε τη διαδικασία με την οποία εσείς πήρατε το εργοστάσιο στα χέρια σας;

Καταρχάς αποφασίσαμε ως σωματείο εργαζομένων να περάσουμε σε άλλες διαδικασίες: Δηλαδή να καταργήσουμε το κλασσικό διοικητικό συμβουλίου (Δ.Σ.), που παίρνει αποφάσεις για τους εργαζόμενους και μετά τις ανακοινώνει και να βάζουμε το κάθε ζήτημα κατευθείαν στη συνέλευση. Ώστε να έχουν την ευθύνη όλοι οι εργαζόμενοι και οι αποφάσεις να είναι από όλους τους εργαζόμενους. Οπότε άλλαξε η κουλτούρα του συνδικαλισμού, είναι μία άλλη «ρότα», όπου αποφασίζουμε όλοι μαζί.  Υπάρχει απόλυτη δημοκρατία. Αφήνουμε ελεύθερη τη διαδικασία (ίσως και καταχρηστικά ορισμένες φορές). Επιτρέπουμε να μιλήσει ο καθένας και να γίνεται διάλογος ανάμεσα σε όσους συμμετέχουν. Είναι επιλογή μας να υπάρχει ελεύθερος χρόνος για τοποθετήσεις, μέσα σε λογικά πλαίσια. Αν κάποιος πάει ας πούμε να μιλήσει μία ώρα, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα τον σταματήσουν. Σε αυτή τη συνέλευση μπήκε και το συγκεκριμένο θέμα. Φυσικά κάποιοι διαφώνησαν και αυτοί δε συνεχίζουν μαζί μας. 

Πώς έχει η κατάσταση αυτή τη στιγμή στο εργοστάσιο;

Η παραγωγή έχει σταματήσει. Δε μπορούμε να ξεκινήσουμε να παράγουμε τώρα, γιατί θα μας βγάλουν παράνομους. Θα μας βγάλουν παράνομους γιατί ο χώρος ελέγχεται από φύλακες της μητρικής εταιρείας. Αυτό που θα παράγουμε, αν ξεκινήσουμε, δε θα μπορούμε να το βγάλουμε έξω από το εργοστάσιο.  Γι΄ αυτό είμαστε στην Αθήνα τώρα, για να πάμε στο Υπουργείο εργασίας και να απαιτήσουμε να δοθεί μια λύση.

Εμείς ως εργαζόμενοι έχουμε φτιάξει ένα δικό μας πρόγραμμα παραγωγής και με βάση αυτό θα απαιτήσουμε να δοθεί μια λύση. Βασικά σημεία του δικού μας «σχεδίου» είναι: πρώτον, ότι δεν μπορούμε να δεχτούμε κανέναν που να άσκησε καθήκοντα ως μέλος της προηγούμενης διοίκησης και ότι απαιτούμε τα χρέη που συσσωρεύτηκαν από την προηγούμενη διοίκηση και οι αποζημιώσεις των μελών της να τακτοποιηθούν από αυτή. Δεύτερον, ως προς τη χρηματοδότηση ζητάμε να ενταχθούμε σε ένα σχετικό ευρωπαϊκό πρόγραμμα που δίνει σε όσους ανοίγουν νέα επιχείρηση (και συνεταιριστική) 23.000 ευρώ και το επίδομα του ταμείου ανεργίας. Εάν η επιδότηση αυτή δοθεί σε 65 από εμάς μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για να χρηματοδοτήσουμε και να ξεκινήσουμε την παραγωγή. Έτσι θα μπορέσουμε να αποφύγουμε την εξάρτηση μας από τις τράπεζες. Τρίτον, ζητάμε να ενταχθούμε και σε ορισμένο νομικό πλαίσιο προκειμένου να παράγουμε νόμιμα. Το νομικό πλαίσιο που εμείς επιθυμούμε είναι η συνεταιριστική εργατική επιχείρηση. Δηλαδή, σε κάθε εργαζόμενο, όποιος και αν είναι αυτός, να ανήκει μια μετοχή και μία ψήφος στη γενική συνέλευση η οποία θα αντικαταστήσει τη διοίκηση. Εννοείται πως πρέπει να υπάρχει και διαρκής έλεγχος από τα κάτω, από όλους τους εργαζόμενους.

Τι σημαίνει για εσάς να έχετε οι ίδιοι την παραγωγή στα χέρια σας, να δουλεύετε χωρίς διευθυντικό δικαίωμα άλλων, χωρίς αφεντικό;

Πρώτα απ΄ όλα, εμείς επιθυμούμε να έχουμε όχι μόνο την παραγωγή, αλλά το σύνολο της επιχείρησης στα χέρια μας. Την παραγωγή, τη διοίκηση, τις πωλήσεις, τα πάντα. Αντιλαμβάνεστε ότι ένα τέτοιο σχέδιο περνάει σε μια άλλη διάσταση. Δεν υπάρχει εδώ. Αν το δουν οι άνεργοι, αυτοί που βρίσκονται μέσα σε παρατημένα εργοστάσια, αυτοί που είναι στην ίδια κατάσταση με μας μπορούν να κινηθούν προς μια διαφορετική κατεύθυνση. Δεν έχει σημασία να το κάνουμε μόνο εμείς, σημασία έχει να δημιουργηθεί το κίνημα που θα στραφεί προς τα εκεί. Και προσωπική μου άποψη είναι πως πρέπει να αλλάξει η όλη διαδικασία της παραγωγής και της οικονομίας.

Το να δουλεύεις χωρίς αφεντικό είναι απελευθέρωση. Απελευθερώνεσαι και κάνεις τη δουλεία σου όχι γιατί γιατί σε απειλεί κάποιος με το μαστίγιο, αλλά γιατί θέλεις πραγματικά να την κάνεις. Γιατί αγαπάς να την κάνεις. Γιατί θέλεις να ζήσεις τα παιδιά σου, γιατί θέλεις να έχεις την αξιοπρέπεια σου. Είναι μεγάλη υπόθεση.

Βλέπετε διάθεση από άλλους εργαζόμενους να κάνουν κάτι ανάλογο;

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν άλλες τέτοιες προσπάθειες, ούτε τέτοια γενικευμένη διάθεση. Υπάρχουν τμήματα των εργαζομένων που το βλέπουν πολύ θετικά  και κοιτούν προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά σημασία έχει να  περάσει στο σύνολο της εργατικής τάξης. Γιατί εμάς μας ενδιαφέρει να ενωθεί η εργατική τάξη, φυσικά μαζί με τις υπόλοιπες παραγωγικές τάξεις, τους φοιτητές που θα έρθουν αύριο στην παραγωγή, τους ανέργους και το σύνολο της αγωνιζόμενης κοινωνίας. 

Πηγή: RedNotebook

Παίρνουν την περιουσία των πανεπιστημίων

Τους πήραν τα αποθεματικά, τώρα τους παίρνουν και την περιουσία! Η μνημονιακή κυβέρνηση ετοιμάζεται για μια ακόμα ληστρική επιδρομή κατά της ανώτατης εκπαίδευσης. Όπως αποκάλυψε η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Θεανώ Φωτίου, σε νομοσχέδιο εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, του υπουργείου Ανάπτυξης, υπάρχουν ρυθμίσεις βάσει των οποίων η ακίνητη περιουσία των πανεπιστημίων περνάει ετσιθελικά και χωρίς κανένα αντάλλαγμα στο διαβόητο Ταμείο Αξιοποίησης της Περιουσίας του Δημοσίου (ΤΑΙΠΕΔ)!
Συγκεκριμένα στο άρθρο 5Α του σχεδίου νόμου αναφέρεται ότι «στο Ταμείο μεταβιβάζονται και περιέρχονται χωρίς αντάλλαγμα, κυριότητα ή άλλα εμπράγματα δικαιώματα ή ενοχικά δικαιώματα επί ακινήτων που χρησιμοποιούνται ή προορίζονται για τη στέγαση υπηρεσιών του Δημοσίου, ΝΠΔΔ ή δημόσιων επιχειρήσεων των οποίων το μετοχικό κεφάλαιο ανήκει εξ ολοκλήρου, άμεσα ή έμμεσα, στο Δημόσιο ή σε ΝΠΔΔ». Όπως όλοι γνωρίζουμε, τα Πανεπιστήμια είναι Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου.


Έφριξε η πανεπιστημιακή κοινότητα, όταν πληροφορήθηκε τη συγκεκριμένη ρύθμιση. Ο προεδρεύων της Συνόδου των Πρυτάνεων, πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών, Κ. Παναγιωτάκης, έσπευσε αμέσως να ζητήσει εξηγήσεις από τον υπουργό Παιδείας, Κ. Αρβανιτόπουλο, απαιτώντας να αποσυρθεί η ρύθμιση.

Ανεπισήμως, ο υπουργός Παιδείας δηλώνει ότι δεν θα συναινέσει σε τέτοια ρύθμιση, όμως δημόσια τοποθέτηση απέφυγε να κάνει, γεγονός που επιτείνει την ανησυχία της πανεπιστημιακής κοινότητας, καθώς πολλάκις έχει ακούσει υποσχέσεις και άλλες τόσες φορές έχει διαψευστεί οικτρά.

Η ρύθμιση σημαίνει ότι η ακίνητη περιουσία των ιδρυμάτων, μεγάλο μέρος της οποίας είναι κληροδοτήματα, φεύγει από τα χέρια των νόμιμων ιδιοκτητών της και περνάει σε ένα Ταμείο, ο ρόλος του οποίου είναι σαφώς προσδιορισμένος: Η εκποίηση. Για να σκεφτούμε το μέγεθος αυτής της σκανδαλώδους ρύθμισης, πρέπει να επισημάνουμε ότι σειρά ιστορικών κτηρίων της πόλης, το ίδιο το συγκρότημα του Πολυτεχνείου, αποτελούν μέρος της περιουσίας των ιδρυμάτων από κληροδοτήματα. Προσοχή, πρόκειται για τα σύμβολα της πόλης. Τι θα γίνουν τα κτήρια αυτά, υπό το διαβόητο Ταμείο; Και θα κληθούν οι νόμιμοι ιδιοκτήτες τους, δηλαδή τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, να τα νοικιάσουν, αν δεν ευοδωθούν άλλοι σχεδιασμοί;

Η ρύθμιση αυτή είναι αδιανόητη, δήλωσε η αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Αγγελική Δημητρακοπούλου. Αποτελεί ευθεία επίθεση σε έναν από τους βασικότερους θεσμούς.

Για πρωτοφανή επίθεση μιλάει και ο προεδρεύων της Συνόδου των πρυτάνεων και ζητάει από τον υπουργό Παιδείας να δεσμευτεί επίσημα ότι δεν θα προχωρήσει τέτοιου είδους ρύθμιση στη Βουλή. Το προεδρείο της Συνόδου των πρυτάνεων θα συναντηθεί σήμερα με τον Κ. Αρβανιτόπουλο, ενώ το Σάββατο θα υπάρξει έκτακτη Σύνοδος των Πρυτάνεων. Επίσης, το θέμα εξετάζεται και νομικά, από τους νομικούς συμβούλους των πανεπιστημίων.

Από την πλευρά τους, τα προεδρεία των Ομοσπονδιών της ανώτατης εκπαίδευσης (ΠΟΣΔΕΠ, ΟΣΕΠ-ΤΕΙ και Έλληνες ερευνητές εξέδωσαν ανακοίνωση με την οποία δηλώνουν κατηγορηματικά αντίθετα τόσο σε μεταβίβαση ίδιας περιουσίας όσο και σε μεταβίβαση της διαχείρισης της περιουσίας αυτής, από τα κατά το Σύνταγμα πλήρως αυτοδιοικούμενα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα και από τα Ερευνητικά Κέντρα στο ΤΑΙΠΕΔ.

Ρεπορτάζ της Π. Στεφανάκου 

Πηγή: avgi.gr

Υπάνθρωποι και χρυσαυγίτες

Όποιος δει το βιντεάκι που ακολουθεί σχεδόν θα τη λυπηθεί σε ορισμένα σημεία, έτσι άτεχνα και αφύσικα που διαβάζει τα χαρτιά που έχει μπροστά της, σαν να της τα έχει γράψει άλλος, έτσι που χάνει διαρκώς τα λόγια της και τον ειρμό της

Του Νίκου Σαραντάκου

Χτες στη Βουλή, κατά τη συζήτηση ερώτησης της βουλευτίνας της ΧΑ κ. Ελένης Ζαρούλια σχετικά με την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού, η ακροδεξιά βουλευτίνα, σε ένα σημείο της δευτερολογίας της, θέλοντας να αντιπαραβάλει τις ελληνοποιήσεις μεταναστών και την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού, είπε, ανάμεσα σε άλλα, το εξής:

Είναι ντροπή να ελληνοποιείτε λαθρομετανάστες με τον κατάπτυστο νόμο Ραγκούση … και να βγαίνουν δήμαρχοι με ψήφους λαθρομεταναστών οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με την Ελλάδα, την Ελλάδα του Πλάτωνος και των φιλοσόφων… Να εξισώνετε τους ομογενείς μετανάστες με τον κάθε λογής υπάνθρωπο, που έχει εισβάλει στην πατρίδα μας, με τις κάθε λογής αρρώστιες που κουβαλάει…

Θα μπορούσε κανείς να σχολιάσει ποικιλότροπα το μικρό αυτό απόσπασμα. Θα μπορούσε, ας πούμε, να παρατηρήσει ότι η σύγκριση Ελλήνων εξωτερικού και μεταναστών εσωτερικού είναι έωλη, διότι οι μεν Έλληνες εξωτερικού έχουν (θεωρητικά) δικαίωμα ψήφου, τόσο στις δημοτικές εκλογές όσο και στις βουλευτικές, αλλά πρέπει να πάρουν το αεροπλάνο και να κατέβουν να ψηφίσουν, όπως άλλωστε κάνουν πολλοί (κι εγώ μαζί τους), ενώ οι (εκτός ΕΕ) μετανάστες απλώς δεν έχουν δικαίωμα ψήφου.

Από την άλλη, τα δακρυβρεκτα για δημάρχους που βγαίνουν με ψήφους «λαθρομεταναστών» δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα, και όχι μόνο επειδή οι μετανάστες που πολιτογραφούνται παύουν να είναι μετανάστες, πολύ δε περισσότερο λαθραίοι. Η αίτηση για πολιτογράφηση γίνεται, προκειμένου για ενήλικες, μόνο εφόσον συμπληρωθεί πενταετία νόμιμης διαμονής και μόνο εφόσον ικανοποιούνται απαιτήσεις σε σχέση με τη γνώση της ελληνικής γλώσσας, την ένταξη στην κοινωνία και την μη καταδίκη για σοβαρά αδικήματα. Διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά η εντύπωσή μου είναι ότι, παρά τις ευνοϊκότερες διατάξεις του νόμου Ραγκούση, δεν έχει υπάρξει κανένα κύμα πολιτογραφήσεων αλλοδαπών μετά την ψήφισή του, και νομίζω ότι ελάχιστοι πολιτογραφημένοι με τον νέο νόμο πρόλαβαν να ψηφίσουν στις τελευταίες διπλές βουλευτικές εκλογές.

Επειδή όμως η κυρία Ζαρούλια μιλάει για δημάρχους και όχι για βουλευτές, υποψιάζομαι πως έχει στο μυαλό της το δικαίωμα ψήφου των αλλοδαπών (από χώρες ΕΕ) στις δημοτικές εκλογές -το οποίο βεβαίως είναι θεσπισμένο εδώ και καιρό, άσχετο αν ασκείται ελάχιστα προς το παρόν. Η συμμετοχή αλλοδαπών στους εκλογικούς καταλόγους είναι ελάχιστη, αλλά οι αλλοδαποί αυτοί δεν είναι βεβαίως παράνομοι μετανάστες, αφού είναι πολίτες χωρών της ΕΕ. Επομένως, η κυρία Ζαρούλια στη ομιλία της δείχνει να βρίσκεται σε σύγχυση, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου.

Παρεμπιπτόντως, για τη σχέση με την Ελλάδα του Πλάτωνος και των φιλοσόφων καλύτερα να μη μιλάμε, γιατί αν έμπαινε αυτό το κριτήριο για να πάρει κάποιος την ελληνική υπηκοότητα, η κυρία Ζαρούλια θα ξεροστάλιαζε στις ουρές περιμένοντας να βγάλει άδεια παραμονής. Όποιος δει το βιντεάκι που ακολουθεί σχεδόν θα τη λυπηθεί σε ορισμένα σημεία, έτσι άτεχνα και αφύσικα που διαβάζει τα χαρτιά που έχει μπροστά της, σαν να της τα έχει γράψει άλλος, έτσι που χάνει διαρκώς τα λόγια της και τον ειρμό της. Θυμίζουμε ότι η κυρία Ζαρούλια, η μοναδική βουλευτίνα του ακροδεξιού κόμματος, τυχαίνει να είναι σύζυγος του αρχηγού της Χρυσής Αυγής.

Όμως το θέμα δεν είναι ούτε αυτό. Συγχωρητέο είναι, ακόμα και αναμενόμενο, ένας πρωτόπειρος βουλευτής να μπερδεύει τα λόγια του στις πρώτες του αγορεύσεις. Ούτε μπορούμε να ρίξουμε την πέτρα στη Χρυσή Αυγή για την ανεπάρκεια της βουλευτίνας της, όταν υπάρχει το προηγούμενο του ανεκδιήγητου βουλευτή Ανατολάκη, που μόλις έφυγε από το ακροδεξιό Λάος έσπευσε να τον βάλει κάτω από τις φτερούγες της η ΝΔ του Σαμαρά, μη χάσει το κελεπούρι. Όχι, το θέμα δεν είναι αν η κυρία Ζαρούλια διαβάζει ή όχι πράγματα που της γράψαν άλλοι, ούτε αν η βουλευτική της παρουσία είναι αξιοθρήνητη (βέβαι+α, αυτό είναι υποκειμενική μου κρίση - δείτε το βιντεάκι για να διαμορφώσετε άποψη).

Το θέμα, και πολύ σοβαρό μάλιστα, είναι ο ρατσιστικός χαρακτηρισμός «υπάνθρωποι» που τόλμησε να ξεστομίσει εναντίον των μεταναστών συλλήβδην η ακροδεξιά βουλευτίνα. Βέβαια, ρατσιστικός μπορεί να θεωρηθεί οποιοσδήποτε μειωτικός χαρακτηρισμός εκτοξεύεται εναντίον μιας ομάδας ανθρώπων με κριτήριο την εθνικότητά τους, αλλά εδώ δεν έχουμε έναν τυχαίο μειωτικό χαρακτηρισμό. Η λέξη «υπάνθρωποι» δεν είναι μια τυχαία βρισιά, είναι χαρακτηρισμός παρμένος απευθείας από τη μαύρη προπαγάνδα του Τρίτου Ράιχ. Ο τελευταίος πολιτικός (με την ευρεία έννοια) πριν από την κυρία Ζαρούλια που χρησιμοποίησε τον χαρακτηρισμό «υπάνθρωποι» για να αναφερθεί σε ομάδες ανθρώπων, ήταν ο Χίμλερ.

Πράγματι, η θεωρία του υπανθρώπου (Untermensch στα γερμανικά) έπαιξε κομβικό ρόλο στις γενοκτονικές πολιτικές των Ναζήδων. Οι υπάνθρωποι ήταν όσοι ανήκαν σε «κατώτερες φυλές»: Εβραίοι, Τσιγγάνοι, Ρώσοι, Πολωνοί. Καθώς τους αφαιρούσαν την ιδιότητα του ανθρώπου, ήταν μετά πολύ πιο εύκολο να τους σκοτώνουν μαζικά, στα στρατόπεδα εξόντωσης και στους θαλάμους αερίων. Πρώτος την ιδέα του υπανθρώπου την είχε, όπως φαίνεται, ο αμερικανός ρατσιστής Lothrop Stoddard, που έγραψε το 1922 μια μπροσούρα με τίτλο The Revolt against Civilization. The Menace of the Under-man, όπου υποστήριζε ότι μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων στη Ρωσία, ο συνδυασμός της φυλετικής κατωτερότητας των Ρώσων με την εγκληματική φύση των κομμουνιστών επέβαλλε στα πολιτισμένα έθνη της Δύσης τον πόλεμο εναντίον των μαζών από την Ανατολή. Την ιδέα την υιοθέτησε με χαρά ο Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ το 1930 και από τότε είναι σταθερό θέμα στους λόγους των ναζιστών και στην προπαγάνδα τους -όπως η αφίσα που βλέπετε επάνω αριστερά, που αποτελεί το εξώφυλλο μπροσούρας του 1942, εβδομήντα χρόνια πριν από την κυρία Ζαρούλια. Διαβάζω μάλιστα στη Βικιπαίδεια ότι η μπροσούρα Der Untermensch (Ο υπάνθρωπος) τυπώθηκε σε 4 εκατομμύρια αντίτυπα στα γερμανικά και μεταφράστηκε σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες, μεταξύ των οποίων και στα ελληνικά! Όλο και κάποιο κιτρινισμένο αντίτυπο θα έχει διασωθεί στο εικονοστάσι κανενός γερμανοτσολιά, απ’ όπου θα το κληρονόμησαν τα εγγόνια του που έχουν τώρα βουλευτική ασυλία και θα βάζουν κάθε βράδυ τον μορφωμένο της παρέας να τους το διαβάζει. (Χάρη στον φίλο j7n που βρήκε τον λίκνο, μπορείτε να δείτε εδώ τη γερμανική μπροσούρα σκαναρισμένη).

Σωστά αντιμετωπισε το ρατσιστικό κήρυγμα, με ψυχραιμία και αξιοπρέπεια, ο προεδρεύων, ο Γιάννης Δραγασάκης -ευτυχώς ήταν αυτός στη θέση του προέδρου και έσωσε την τιμή του Κοινοβουλίου. Νομίζω όμως ότι πρέπει να επιβληθούν στην κυρία Ζαρούλια οι προβλεπόμενες από τον Κανονισμό της Βουλής ποινές. Η χιτλερική προπαγάνδα δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή στο κοινοβούλιο μιας χώρας που είχε εκατοντάδες χιλιάδες θύματα από τους μέντορες και τα ινδάλματα της κυρίας Ζαρούλια και του Κασιδιάρη.

Για να προλάβω μια ένσταση -μπορεί κάποιος να πει ότι ο χαρακτηρισμός «υπάνθρωπος» δεν είναι ρατσιστικός επειδή το στυγερό έγκλημα που διέπραξαν ο τάδε και ο δείνα αλλοδαπός μόνο ένα «ανθρωπόμορφο κτήνος» μπορεί να το διαπράξει, και τα λοιπά, και τα λοιπά. Εδώ όμως δεν έχουμε τον στιγματισμό μεμονωμένων ατόμων -έχουμε έναν υβριστικό χαρακτηρισμό που εκτοξεύεται συλλήβδην σε εθνοτικές ομάδες -και γι’ αυτό είναι ρατσιστικός, και μάλιστα, όπως είπα, ναζιστικός.

Κλείνοντας, να πω δυο λόγια για το αρχικό θέμα της συζήτησης στη Βουλή, δηλαδή τη δυνατότητα να ψηφίζουν οι Έλληνες του εξωτερικού στη χώρα διαμονής τους αντί να χρειάζεται να έρχονται στην Ελλάδα. Η χρυσαυγίτισσα βουλευτίνα, αν ακούσατε τη θλιβερή αγόρευσή της, υπαινίχτηκε ότι τα «παλαιά» κόμματα κωλυσιεργούν στον διακανονισμό του ζητήματος γιατί φοβούνται μήπως οι Έλληνες του εξωτερικού υπερψηφίσουν μαζικά το ναζιστικό κόμμα. Στην πραγματικότητα, το θέμα δεν είναι απλό. Αν η ψηφοφορία γίνει με τις ισχύουσες εκλογικές περιφέρειες, αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει σε κάθε προξενείο να υπάρχουν ψηφοδέλτια όλων των εκλογικών περιφερειών, και σημαίνει επίσης ότι, για όλες τις μικρές εκλογικές περιφέρειες, η μυστικότητα της ψήφου παύει να υπάρχει (για παράδειγμα, αν στο προξενείο Στουτγάρδης ψηφίζουν 300 άτομα, και αν μόνο ένας είναι εκλογέας του νομού Ζακύνθου, αυτός δεν έχει μυστική ψήφο). Με κάτι τέτοια συστήματα έπαιρνε η ΕΡΕ 75% από τα ειδικά εκλογικά τμήματα των στρατιωτών προδικτατορικά. Αν πάλι οι απόδημοι εκλέξουν δικούς τους βουλευτές, όπως κάνουν οι Ιταλοί και οι Γάλλοι, τότε χρειάζεται πολύ περισσότερη προεργασία -και εκτός αυτού δεν θα έχει ίδια βαρύτητα η ψήφος των απόδημων με των Ελλήνων της Ελλάδας. Ίσως η καλύτερη λύση είναι η επιστολική ψήφος, όπως έχουν τα οργανωμένα κράτη. Εμείς ακόμα δεν έχουμε ούτε μηχανοργάνωση στα ληξιαρχεία και θα πρέπει για κάθε γάμο, διαζύγιο ή κηδεία να σκάμε πενηντάευρο στους συμβολαιογράφους.

Αλλά αυτά είναι ζητήματα που μπορούμε να τα συζητήσουμε ήρεμα, χωρίς ρατσιστικούς κρωγμούς. Και βέβαια, είναι πολύ γελασμένη η συμβία του Μιχαλολιάκου αν πιστεύει ότι οι Έλληνες του εξωτερικού, που πολλοί έχουν νιώσει στο πετσί τους τον ρατσισμό, θα σπεύσουν να ψηφίσουν το ρατσιστικό κόμμα.

Πηγή: sarantakos.wordpress.com

Ξανά εδώ ....!!!!

Αν και εκάναμεν ( εκάναμεν λέω )  μίαν παύση αρκετών μηνών .... επιστρέψαμε όχι ιδιαίτερα ορεξάτοι ... Άντε να δούμε


Καλή αρχή !!!!