Ο Καπιταλισμός!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αφοπλισμός του ΕΛΑΣ (Βάρκιζα 1945)

Δείτε όσοι δέν το έχετε δει !!! Από τα πιο συγκινητικά video !!!!Γιατι μου μυρίζει το αντίθετο αυτού του video ;;......θα δούμε .....

Κοίτα να δεις, του Θ. Μαρουλιάδη

Αν οι εκλογές άλλαζαν τη ζωή μας θα ήταν παράνομες. Σωστά; Ο κάθε ένας και η κάθε μία μπορεί να σκέφτεται όποια απάντηση θέλει. Εγώ επιλέγω το «μάλλον», καθότι η ζωή και οι άνθρωποι είναι μία περίπλοκη υπόθεση και η ζωή πολλών ανθρώπων έχει αποδεδειγμένα αλλάξει μετά από μία εκλογή αναμέτρηση. Θυμάμαι, για παράδειγμα, τη νύχτα των εκλογών του 1993, όταν οι εργαζόμενοι στην ΕΑΣ περίμεναν με αγωνία, στα μηχανοστάσια που είχαν καταλάβει, το αν ο Ανδρέας Παπανδρέου θα τηρούσε τις δεσμεύσεις για την επανακρατικοποίηση των αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας. Τις τήρησε, η ζωή αυτών των ανθρώπων έτσι άλλαξε, και ο γιος του σήμερα έχει κάτι να διαλύσει για να ικανοποιήσει την τρόικα και για να δικαιώσει τον Μητσοτάκη που πίστευε πως έπρεπε να ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα από το 1992. Φυσικά στις περισσότερες περιπτώσεις οι εκλογές δεν αλλάζουν τη ζωή των από τα κάτω, όπως περίπου έγινε στην περίπτωση των εργαζομένων της ΕΑΣ, αλλά κατά βάση τη ζωή της κομματικής νομενκλατούρας των δύο μεγάλων κομμάτων, ανάλογα με το ποιο από τα δύο τις κερδίζει. Η οικονομική ελίτ επηρεάζεται, ή μάλλον επηρεαζόταν στο παρελθόν μέχρι που βρήκε την άκρη να έχει καλές σχέσεις και με τα δύο μεγάλα κόμματα, ενισχύοντας κατά κανόνα και το «γαλάζιο» και το «πράσινο» κομματικό ταμείο, αλλά και εκλέγοντας δικούς της βουλευτές και «γαλάζιους» και «πράσινους». Φυσικά οι εκλογές δημιουργούν και αυταπάτες στους από τα κάτω. Πριν από δύο χρόνια και κάτι εβδομάδες οι εργαζόμενοι της ΕΥΑΘ έψηναν σουβλάκια μπροστά στην Εγνατία, γιατί η εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ σταμάτησε τη διαδικασία ιδιωτικοποίησης του νερού της Θεσσαλονίκης. Λίγους μήνες μετά τα πανηγύρια αποδείχτηκε πως η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία επιτάχυνε τη διαδικασία ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ. 

Είναι δεδομένο πως αυτή η κυβέρνηση θα έπρεπε να είχε φύγει προχθές. Είναι δεδομένο πως κάθε μέρα που περνάει αυτή η κυβέρνηση κάνει μεγάλη ζημιά στο παρόν και στο μέλλον όλων των από τα κάτω. Είναι δεδομένο πως τα μέλη αυτής της κυβέρνησης προσεύχονται κάθε βράδυ λέγοντας: «Καλέ μου θεούλη δώσε μου τη δύναμη να κάνω τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους». Υπερβολή ε; Δεν νομίζω, γιατί σύντομα θα αποδειχτεί πως τα μέλη αυτής της κυβέρνησης είναι υπάλληλοι συγκεκριμένων πλουσίων, βασικά, αυτής της χώρας, αλλά και συγκεκριμένων πλουσίων άλλων χωρών. Είναι επίσης δεδομένο πως αυτή η κυβέρνηση δεν θα φύγει - ή τουλάχιστον δεν θέλει να φύγει - πριν να ολοκληρώσει το έργο της. Δηλαδή να ψηφίσει τη νέα δανειακή σύμβαση και υπογράψει το πρώτο μεγάλο πακέτο των ιδιωτικοποιήσεων. Το πρώτο μπορεί να γίνει άμεσα, οι ιδιωτικοποιήσεις όμως απαιτούν χρόνο, πιθανόν να μην φτάσει ούτε ολόκληρο το 2012.

Ας επιστρέψουμε όμως στις εκλογές. Σύμφωνα με τις μετρήσεις της κοινής γνώμης στην ελληνική κοινωνία έχουν αρχίσει να συγκροτούνται δύο μεγάλα μπλοκ. Το πρώτο φαίνεται πως αποτελείται από το πλήθος που έκανε για πρώτη φορά την εμφάνιση του στις 5 Μαΐου του 2010 και από τότε συνεχίζει να βρίσκεται στο δρόμο - όχι πάντα με την ίδια σύνθεση και μαζικότητα - και να δίνει μάχες σε πολλά μέτωπα με την κυβέρνηση. Αυτή η πλευρά εκφράζει στο 100% της το αίτημα για προοδευτική (δηλαδή για φιλολαϊκή, πολύ συγκεκριμένα κατά των πλουσίων και όχι μόνο γενικά υπέρ των φτωχών) πολιτική αλλαγή και θέλει να πάμε σε εκλογές. Σχηματικά, σε επίπεδο ποσοστών, φτάνει περίπου στο 35%, καλύπτει δηλαδή όλο το χώρο αυτού που μπορούμε να πούμε «κοινωνική Αριστερά». Το άλλο μεγάλο μπλοκ, αυτό που η κυβέρνηση προσπαθεί να εμφανίσει ως μία συμπαγή πλειοψηφία που υποστηρίζει - έστω με τα δόντια σφιγμένα - την πολιτική της, δημοσκοπικά κινείται σε ένα θολό 55%, που σε γενικές γραμμές δεν θέλει να γίνουν άμεσα εκλογές, ειδικότερα όμως δεν ξέρει τι θέλει οπότε πέφτει εύκολα σε διάφορες δημοσκοπικές παγίδες, όπως το να επιλέγει κυβέρνηση εθνικής ενότητας για τη σωτηρία της πατρίδας. Σε αυτή την πλευρά συνωστίζεται ο κόσμος του - ας πούμε - «κέντρου», άνθρωποι που μπορεί να δηλώνουν «κεντροαριστεροί» ή «κεντροδεξιοί». Άνθρωποι που λάτρεψαν τον Κώστα Σημίτη και άνθρωποι που λάτρεψαν τον Κώστα Καραμανλή. Άνθρωποι που πλήττονται από την κρίση και άνθρωποι που κατάφεραν - ή φρόντισε γι' αυτό η κυβέρνηση - να την γλιτώσουν. Άνθρωποι που κατάγονται από φιλοβενιζελικές οικογένειες και άνθρωποι που κατάγονται από φιλοβασιλικές . Δηλαδή τρέχα γύρευε. Σε αυτή την πλευρά η πολιτική και οικονομική ελίτ έχει βρει το τελευταίο στήριγμα της! Είναι δηλαδή σαν να πέφτεις από τον 12ο όροφο και να πιστεύεις πως η μικρή τέντα του μανάβη μπορεί να σε σώσει. Θέλοντας να ενισχύσει τις δυνατότητες της τέντας, η πολιτική και η οικονομική ελίτ προσπαθεί να πείσει αυτή την πλευρά ότι οι εκλογές δεν θα αλλάξουν τη ζωή κανενός. Ότι οι εκλογές δεν έχουν νόημα, μπροστά στην προσπάθεια να «σωθεί» η χώρα από τις συντεχνίες, τα ρεμάλια τους συνδικαλιστές, το ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ότι οι εκλογές στοιχίζουν. οπότε δεν είναι εποχή να μπούμε σε περιττά έξοδα. Ότι οι εκλογές, δηλαδή και αυτή η δημοκρατία - που όπως είπε ο Γλέζος είναι η χειρότερη που θα μπορούσαμε να έχουμε, αλλά η καλύτερη που είχαμε ποτέ - είναι πολυτέλεια, μπροστά στην προσπάθεια η Ελλάδα (και όλη η Ευρώπη) να παραμείνει στο δρόμο του ορθόδοξου νεοφιλελευθερισμού. Η πολιτική και η οικονομική ελίτ δείχνει αποφασισμένη για τα πάντα. Η από εδώ πλευρά πρέπει να αποδειχτεί αποφασισμένη για περισσότερα.

Υ.Γ. Φυσικά υπάρχει και ένα 10% που πιστεύει πως τα πράγματα θα ήταν καλύτερα με μία κυβέρνηση «δεξιάς», με Σαμαρά σκέτο ή με όλους τους ενοίκους της δεξιάς πολυκατοικίας. Φυσικά υπάρχουν και άνθρωποι που πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη

«συνωστισμός» στις παρελάσεις -ναυτίλος- 31/10/2011

Εκπομπές επαναλήψεις παλαιών είχαν για την Εθνική Επέτειο ως επί το πλείστον τα κανάλια -πού φράγκα, αλλά και πού ψυχή για να γυριστούν καινούργιες...
Αλλωστε τα τουρκικά σήριαλ τίμησαν απ' τα εν λόγω κανάλια δεόντως την εθνική μας γιορτή
με ολίγην από γερμανικές διαταγές στις ειδήσεις. Μια χαρά αχταρμάς το μενού!
Με κορυφαίο το ντόμπερμαν που την έχει δει στρατοδίκης να ζητά απ' τον κ. Δημαρά να «καταδικάσει», να «αποκηρύξει», να «δηλώσει» και στο τέλος να τον καταδικάζει ότι δεν «αποκήρυξε», δεν «δήλωσε», δεν δούλωσε...
Ντόμπερμαν χωρίς κατοχικές κουκούλες, έτσι φόρα παρτίδα απ' τις οθόνες μας, με το θράσος χιλίων πιθήκων...
Δηλητηριώδης από καιρό τυγχάνει η πιπίλα που αναχαράζουν τα παπαγαλάκια και τα ντόμπερμαν της ενημέρωσης, ότι «δυσφημείται η χώρα» κάθε φορά που ξετυλίγονται κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στην επικράτεια (αν ακόμα αυτή η επικράτεια υπάρχει).
Δηλαδή, όταν γίνονται διαδηλώσεις στη Γερμανία, όπως η πρόσφατη στη Φρανκφούρτη εναντίον των Τραπεζών, δυσφημείται η Γερμανία; Οταν κατεβαίνουν εκατομμύρια Γάλλοι στους δρόμους για να υπερασπισθούν το ασφαλιστικό τους σύστημα, δυσφημείται η Γαλλία; «Αμαυρώνεται η εικόνα της... Γαλλίας στο εξωτερικό»;
Εχει αρχίσει να τρώει τα ψωμιά της η προπαγάνδα τους, κι όταν η προπαγάνδα τρώει το ψωμί της τζάμπα, χωρίς απτό αποτέλεσμα για τα αφεντικά, αλλοίμονο στους δούλους τους...
*****
Αυτά που συνέβησαν κατά την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου σε πολλές πόλεις της Ελλάδας συνιστούν μια λαμπρή στιγμή έκφρασης ενός λαού που καταπονείται, αλλά και ταυτοχρόνως αφυπνίζεται -μάλιστα ενός ολόκληρου λαού, για αυτό και οι εκφάνσεις της διαμαρτυρίας του καλύπτουν όλη την γκάμα, από τους δεξιούς ώς τους αριστερούς.
Αν τώρα αυτό δίνει την ευκαιρία σε ορισμένους από την ελίτ (βάφεν ή έφεδρη) να χαρακτηρίζει τις διαμαρτυρίες ως «δεξιές» ή «αριστερές», τόσο της κόβει. Ή τόσο θέλει να δείχνει ότι της κόβει, προσπαθώντας να διεκπεραιώσει μια προπαγάνδα που απευθύνεται πλέον μόνο σε ηλίθιους.
Οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές μνήμης -και μέσα στις ψυχές μας κανονικά μνημόσυνα. Με τη χαρμολύπη τους και τα μηνύματά τους.
Για την εξουσία οι εθνικές επέτειοι καταλήγουν αφυδατωμένες να 'ναι μια τελετή
χρήσιμη για την υποστήριξη του οικοδομήματος που έχει στήσει, αλλά ταυτοχρόνως ρηχή· που περιορίζεται σε δυο πόζες και τρεις δεκάρικους
απ' αυτούς που σνομπάραμε ή κοροϊδεύαμε πιτσιρικάδες, όπως άλλωστε όλοι οι πιτσιρικάδες όλων των εποχών (όταν βρίσκουν τρόπους να μετατρέψουν την αγγαρεία σε χαβαλέ).
Για τον λαό όμως οι εθνικές επέτειοι είναι γιορτές. Για τους πατεράδες και τις μανάδες μας, για τα όσα κατόρθωσαν, για εκείνα στα οποία απέτυχαν -είναι γιορτές συλλογικής μνήμης και κατά τούτο συνθέτουν ταυτότητα. Μάλιστα ταυτότητα που όσον ενηλικιώνεται υπερβαίνει μύθους (γόνιμους ή χαλκευμένους) και τείνει προς μιαν αυτογνωσία όπλο.
Ακόμα και οι παρελάσεις -που ορισμένοι θέλουν να καταργηθούν- μπορεί για την εξουσία είναι μια τελετή καθ-ιέρωσης (σημαντικής μάλιστα, λόγω του μιλιταριστικού στίγματος που φέρουν), όμως για τον λαό είναι ένα ξεφάντωμα του συνανήκειν, της κοινότητας που καμαρώνει τα παιδιά της, που θυμάται τη δική της παιδική ηλικία -έτσι είναι η ζωή! χρειάζεται γιορτές για να μην είναι «μακρά οδός απανδόκευτος»...
Αλλωστε οι γιορτές έχουν το νόημα που τους δίνουν οι εορτάζοντες. Επί παραδείγματι η σημαία ως γιορτή: άλλο νόημα έχει στα χέρια του αντάρτη κι άλλο στα χέρια του δωσίλογου.
Αλλά, το κυριώτερο: οι επέτειοι κάθε φορά αποκτούν ένα νέο νόημα συνέχεια του παλιού
και κατά τούτο ωραία απέδωσε ο Μανώλης Γλέζος όσα συνέβησαν προχθές στις παρελάσεις λέγοντας ότι ο λαός τιμά τον αγώνα τού ΟΧΙ με νέους αγώνες στο ίδιο πνεύμα!
Διότι όντως, αν τότε ο λαός αγωνίσθηκε εναντίον του φασισμού, σήμερα μπαίνει σε έναν νέον αγώνα εναντίον μιας οικονομικής χούντας εκείνου του χρήματος που θέλει να (ανα)γεννάται απ' τις στάχτες των ανθρώπων! σε όλον τον κόσμο, την Ευρώπη, την Ελλάδα...
Εκείνο που πρέπει να προσέξει η άφρων εξουσία (η οποία το έχει προσέξει και τρέμει) είναι πως: όταν φτάνει ο λαός να διαταράξει και να αποδομήσει την τελετή, έχει φθάσει ο κόμπος στο χτένι.
Είναι στιγμή σπουδαία και οριακή.
Ως εκ τούτου οι αποδοκιμασίες προς τον κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας (με τις ύβρεις απολύτως καταδικαστέες) εξέφραζαν την απογοήτευση εκείνων που άλλα περίμεναν απ' τον παλιό αντάρτη. Και πάντως όχι να συγκαλύπτει τα καμώματα μιας κυβέρνησης ανδρεικέλων.
Τα «δύσκολα εύγε» γίνονται δύσκολα, αλλά γίνονται, «δύσκολες» επίσης «αποδοκιμασίες».
Ο λαός φέρθηκε εικονοκλαστικά, έσπασε τις τελετές, αυτό δεν είναι μια εύκολη συμπεριφορά. Φανερώνει οδύνη. Κι εν συνεχεία οργή που αρχίζει να οργανώνει τον εαυτό της.
Ή μήπως είναι βία οι διαμαρτυρίες και δεν είναι βία το πετσόκομμα των μισθών, οι φοροεπιδρομές (τουλάχιστον με Στούκας), ο εξευτελισμός των πολιτών διά της συκοφαντίας και η αιχμαλωσία της χώρας;

"Δεν είστε εντολοδόχος της κυβέρνησης κ.Πρόεδρε" - Άρθρο-σοκ Ναυάρχου

Του ΣΗΦΗ ΜΑΝΟΥΣΟΓΙΑΝΝΑΚΗ
ΑΝΤΙΝΑΥΑΡΧΟΣ ΠΝ ε.α

Δυο μέρες πριν η Ελλάδα συρόταν από τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις σε μια δέσμευση οικονομική και πολιτική τουλάχιστον εικοσαετούς προοπτικής. 


Νίκη παρουσίασε η Ελληνική κυβέρνηση ότι σε δέκα χρόνια θα ευρεθούμε στα οικονομικά επίπεδα που ήμασταν το 2009. 


Όμως εξ αιτίας της οικονομικής μας κατάστασης το 2009...
συρθήκαμε σαν λαός ως εδώ με δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα που μας έχουν ρίξει στη δυστυχία.


Είναι καιρός τώρα, που ο Ελληνικός λαός, έχει δείξει την αγανάκτηση και την περιφρόνηση του στο υπάρχον συντεχνιακό κράτος που οικοδόμησαν οι πολιτικοί από την μεταπολίτευση και μετά. 


Πολλές φορές η αγανάκτηση αυτή εναντίον των πολιτικών έχει καταγραφεί όχι μόνον φραστικά αλλά και με έργα (ξυλοδαρμοί και εκσφενδόνιση αυγών και γιαουρτιών).


Καιρό τώρα σαν τελευταία ελπίδα, αφού το κυβερνών πολιτικό κόμμα δεν συγκινείται, αναμένει μια πολιτική πρωτοβουλία (παραίτηση) από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που θα οδηγούσε σε εκλογές και θα έδιδε προοπτική και ανακούφιση στον λαό. 


Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ως υπέρτατη αρχή της πολιτείας πρέπει να εξασφαλίζει την ενότητα και την συνοχή του κοινωνικού ιστού.


Είδαμε όμως στα γεγονότα της Θεσσαλονίκης τον κ. Παπούλια να κάνει δηλώσεις οι οποίες σε καμιά περίπτωση δεν ταιριάζουν με τον θεσμό τον οποίο υπηρετεί. 


Το απολογητικό του ύφος για την πατριωτική και δημοκρατική του στάση μιλώντας σε πρώτο πρόσωπο τον υποβάθμισε σε επίπεδο μέτριου πολιτικού αφού προσέδωσε προσωπική χροιά. 

Σήφης Μανουσογιαννάκης
Πρώην Υπαρχηγός ΓΕΝ αντιναύαρχος Π.Ν.

Έτσι ο ίδιος ξέχασε τον θεσμό του ανωτάτου άρχοντα και προκάλεσε αυτό ακριβώς που δεν έπρεπε να γίνει. 


Να αμφισβητούνται άμεσα το ήθος και η πολιτική του -ανοικτά- είτε με υπολογισμό της ηλικίας του με βάση το βιογραφικό και να τίθενται ερωτηματικά για το πότε ανέπτυξε την αντιστασιακή του δράση κατά την κατοχή, είτε με δημοσίευση φωτογραφιών με παρέες στη θάλασσα που παραπέμπουν σε θλιβερή δεκαετία του παρελθόντος.


Θα έπρεπε ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας να έχει καταλάβει την αγωνία του τόπου και να στεκόταν εκεί δίνοντας στην συνείδηση του κόσμου την ελπίδα και την ομόνοια έστω και αν “κάποιοι” όπως λέει η κυβέρνηση προκάλεσαν τα γεγονότα. 



Αντίθετα φάνηκε να λειτουργεί ως εντολοδόχος μιας κυβέρνησης που έχει καταστεί τελείως αναξιόπιστη και μισητή στον κόσμο κατά την διετή πορεία της.

onalert.gr

.