Μπορεί για καιρό να έμεινε το site ανενημέρωτο !!!!
Αλλά πλέον ξεκινάμε τις αναρτήσεις ........
Αλλά πλέον ξεκινάμε τις αναρτήσεις ........
Παρασκευή 13 Απριλίου 2012
Και του χρόνου... καλύτερα
Η αντίσταση συνεχίζεται. Γιαούρτωσαν Άδωνη και Ευγενία στη Ν. Φιλαδέλφεια. Αποδοκίμασαν βουλευτές σε διάφορους επιταφίους. Καλή όρεξη μπουμπούκο. και του χρόνου στον Kορυδαλό οι δοσίλογοι.
Φοβόσασταν τους κομμουνιστές και ήρθαν οι καπιταλιστές να σας πάρουνε τα σπίτια!
Πηγή : Βαθύ Κόκκινο
Του Στέλιου Ελληνιάδη - "Δρόμος της Αριστεράς"
Ελεγαν ότι αν έρθουν οι κομμουνιστές στην εξουσία, θα πάρουν τα σπίτια των εργαζομένων. Τώρα, αφού τους έπεισαν να πάρουν δάνεια, τους αφαιρούν τη δουλειά, τους μειώνουν μισθούς και συντάξεις και κόβουν το εφάπαξ.
Αποτέλεσμα, εκατοντάδες χιλιάδες οικογενειάρχες να μην μπορούν να πληρώσουν τις δόσεις και ήδη χιλιάδες σπίτια απειλούνται με κατασχέσεις που έχουν αναβληθεί μόνο προσωρινά. Αλλά και τις δόσεις να πληρώνεις κανονικά, πληρώνεις με βάση μια τιμή που δεν ισχύει πια. Η αξία του σπιτιού σου πέφτει συνεχώς. Δανείστηκες και πληρώνεις για διαμέρισμα 130 χιλιάδων ευρώ που σήμερα έχει αξία 80 και αύριο θα έχει 50 και -πολύ πιθανό- μεθαύριο 30, αλλά εσύ χρωστάς και θα πληρώνεις με βάση το 130 που ήταν η αξία του δύο χρόνια πριν! Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, παγίδευσαν τους ιδιοκτήτες με τους ημιυπαίθριους χώρους και τώρα ετοιμάζονται να αυξήσουν τις αντικειμενικές αξίες ώστε να πληρώνεις φόρο για μια αξία πολλαπλάσια της πραγματικής.
Έχοντας ήδη χαμηλώσει το όριο για την επιβολή του φόρου ακίνητης περιουσίας, ο μέσος ιδιοκτήτης βαφτίζεται «μεγαλοϊδιοκτήτης»! Σου φορολογούν, λοιπόν, το σπίτι, ακόμα και το πατρικό στο χωριό, σου επιβάλλουν έκτακτο χαράτσι και τώρα σκοπεύουν να σε φορολογήσουν σε τακτική βάση εάν μένεις ο ίδιος στο σπίτι σου, με φόρο ιδιοκατοίκησης. Δηλαδή, το κράτος θα σου παίρνει ενοίκιο για το σπίτι που εσύ είσαι ιδιοκτήτης, επειδή μένεις σ' αυτό. Κι εσύ, βεβαίως, έχεις αγοράσει σπίτι δουλεύοντας δεκαετίες ολόκληρες, έχεις δανειστεί γι' αυτό, μόνο και μόνο για να μην πληρώνεις ενοίκιο. Έλεγες, τουλάχιστον, και δουλειά να μην έχω, θα έχω μία στέγη. Τώρα, αν δεν μπορείς να πληρώσεις κάτι απ' όλα αυτά τα χαράτσια, το κράτος και οι τράπεζες θα σου παίρνουν το σπίτι για να το μεταπωλούν έναντι πινακίου φακής στις συμμορίες των «επενδυτών».
Με λίγα λόγια, σε πάνε για άστεγο ή για αιωνίως χρεωμένο. Αυτά που βλέπουμε στην Αμερική . Ολόκληρες οικογένειες να μένουν σε τροχόσπιτα, κοντέινερ και αντίσκηνα. Κι αν δεν το χάσεις, να βαρυγκομάς για να το κρατήσεις.
Στις σοσιαλιστικές χώρες, αυτές που διαλύθηκαν από τα αλλοτριωμένα κόμματα που τις κυβερνούσαν, δεν υπήρχε άνθρωπος χωρίς το σπίτι του. Έχουν περάσει είκοσι χρόνια και οι άνθρωποι ζούνε σήμερα αξιοπρεπώς σε Ρωσία, Ουκρανία κ.λπ., επειδή είχαν αυτά τα σπίτια, παρ' όλο που τώρα στερούνται όλων των άλλων παροχών που ταυτίζονταν πριν το '90 με την κατοικία. Γιατί, επί υπαρκτού σοσιαλισμού, μαζί με το σπίτι, είχαν όλες τις αναγκαίες παροχές έναντι ενός συμβολικού τιμήματος, δηλαδή, γκάζι, ηλεκτρικό ρεύμα, ζεστό νερό και συντήρηση. Ακόμα και στις εποχές που το σύστημα δεν πήγαινε καλά, κανένας από τους γραφειοκράτες δεν σκέφτηκε να βάλει χέρι στα σπίτια των ανθρώπων.
Εδώ, στα μέρη μας, η κατοικία εξελίσσεται σε είδος υπερπολυτελείας και σε πραγματικό βραχνά για τους πολίτες. Με διογκωμένα δημοτικά τέλη, πανάκριβο πετρέλαιο θέρμανσης, πρόβλημα συντήρησης των περισσότερων κτηρίων και το μαζικό κύμα διαρρήξεων και κλοπών, η κατοικία από στοιχειώδες κοινωνικό αγαθό μετατρέπεται σε ασήκωτο οικονομικό, κοινωνικό και ψυχολογικό βάρος.
Είναι φανερό ότι έχει δρομολογηθεί η αρπαγή των σπιτιών των εργαζομένων. Και όχι μόνο των διαμερισμάτων, αλλά κάθε ακίνητης περιουσίας. Ετοιμάζονται να φορολογήσουν ακόμα και τα χωράφια που έχουν κληρονομήσει πολλοί άνθρωποι από τους γονείς τους, στα χωριά, τα εκτός σχεδίου, τα οποία ούτε εισόδημα αποφέρουν, ούτε μπορούν να πουληθούν. Οι τοκογλύφοι θέλουν να επιβαρύνουν τον πολίτη μέχρι να τον λυγίσουν και να τον υποτάξουν πλήρως.
Αυτό, σε μερικές περιοχές που ενδιαφέρουν τους «επενδυτές», σημαίνει ότι αυτοί θα παίρνουν τη γη τζάμπα, αφού οι ιδιοκτήτες δεν θα μπορούν να πληρώνουν τόσα πολλά και ασήκωτα χαράτσια. Γίνεται, δηλαδή, μια σχεδιασμένη, συστηματική εκστρατεία αναδιανομής της γης υπέρ των πλουσίων με τη βίαιη παρέμβαση του κράτους.
Οι μύθοι
Δύο μεγάλοι μύθοι κατέρρευσαν. Ότι τα σπίτια των εργαζομένων κινδυνεύουν από τους κομμουνιστές και ότι αν είχε επικρατήσει το ΚΚ, το 1949, θα ήμασταν Βουλγαρία. Κανένας εργαζόμενος δεν έχασε το σπίτι του στα σοσιαλιστικά καθεστώτα και πρώτη μέριμνα ήταν να μην υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος χωρίς σπίτι.
Αντιθέτως, τα ακριβοπληρωμένα από τους μισθωτούς σπίτια στον καπιταλισμό κινδυνεύουν μονίμως από τις τράπεζες, το κράτος και την «αγορά». Σήμερα, τα εκατομμύρια των μικροϊδιοκτητών είναι όμηροι των δανειστών, της εφορίας και της «κρίσης», ενώ αυξάνονται οι ενοικιαστές και οι άστεγοι!
Κανένα σπίτι δεν είναι πλέον ασφαλές, από την Ελλάδα ως την Αγγλία και την Αμερική. Όσο για την καπιταλιστική Βουλγαρία, που βρίσκεται -στους δείκτες ποιότητας ζωής- σε χειρότερη κατάσταση από τη «σοσιαλιστική» εποχή , σε λίγο θα τη ζηλεύουμε, γιατί θα έχουμε τους βουλγαρικούς μισθούς με κόστος ζωής βελγικό.
Η ωμή αλήθεια είναι ότι ήρθαν οι καπιταλιστές, τραπεζίτες, τοκογλύφοι και λοιποί επενδυτές, να μας πάρουν τα σπίτια! Με μεσίτες και μπράβους τους πολιτικούς των κομμάτων που ψήφισαν τα μνημόνια. Πήραν τα λεφτά του κόσμου με το χρηματιστήριο, τα ομόλογα, τους φόρους, τις περικοπές και τα χαράτσια, έκλεισαν τα μαγαζιά προς όφελος των πολυκαταστημάτων, και, τώρα, ήρθε η σειρά των σπιτιών μας. Αν δεν τους στείλουμε στο διάβολο, σε λίγο θα είμαστε όλοι άστεγοι.
Υ. Γ Άλλη μια σημαντική παρενέργεια της καταστροφικής πολιτικής της ολιγαρχία σε βάρος των μικρομεσαίων που δεν αναφέρεται σχεδόν ποτέ, είναι η στέρηση εσόδων από εκατοντάδες χιλιάδες μικρο-ϊδιοκτήτες που εξασφάλιζαν ένα βασικό ή πρόσθετο εισόδημα από την ενοικίαση ενός περιουσιακού τους στοιχείου. Οι εκατοντάδες χιλιάδες μικροεπιχειρήσεις που κλείνουν, δεν στερούν μόνο τους εμπόρους και βιοτέχνες από το ζωτικό τoυς εισόδημα, αλλά και τους μικροϊδιοκτήτες από τα ενοίκια που εισέπρατταν. Χιλιάδες συνταξιούχοι που συμπλήρωναν τη σύνταξη τους με ένα ενοίκιο, βρέθηκαν με μειωμένη σύνταξη, χωρίς το ενοίκιο και με νέους φόρους στο σπίτι τους.
Του Στέλιου Ελληνιάδη - "Δρόμος της Αριστεράς"
Αποτέλεσμα, εκατοντάδες χιλιάδες οικογενειάρχες να μην μπορούν να πληρώσουν τις δόσεις και ήδη χιλιάδες σπίτια απειλούνται με κατασχέσεις που έχουν αναβληθεί μόνο προσωρινά. Αλλά και τις δόσεις να πληρώνεις κανονικά, πληρώνεις με βάση μια τιμή που δεν ισχύει πια. Η αξία του σπιτιού σου πέφτει συνεχώς. Δανείστηκες και πληρώνεις για διαμέρισμα 130 χιλιάδων ευρώ που σήμερα έχει αξία 80 και αύριο θα έχει 50 και -πολύ πιθανό- μεθαύριο 30, αλλά εσύ χρωστάς και θα πληρώνεις με βάση το 130 που ήταν η αξία του δύο χρόνια πριν! Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, παγίδευσαν τους ιδιοκτήτες με τους ημιυπαίθριους χώρους και τώρα ετοιμάζονται να αυξήσουν τις αντικειμενικές αξίες ώστε να πληρώνεις φόρο για μια αξία πολλαπλάσια της πραγματικής.
Έχοντας ήδη χαμηλώσει το όριο για την επιβολή του φόρου ακίνητης περιουσίας, ο μέσος ιδιοκτήτης βαφτίζεται «μεγαλοϊδιοκτήτης»! Σου φορολογούν, λοιπόν, το σπίτι, ακόμα και το πατρικό στο χωριό, σου επιβάλλουν έκτακτο χαράτσι και τώρα σκοπεύουν να σε φορολογήσουν σε τακτική βάση εάν μένεις ο ίδιος στο σπίτι σου, με φόρο ιδιοκατοίκησης. Δηλαδή, το κράτος θα σου παίρνει ενοίκιο για το σπίτι που εσύ είσαι ιδιοκτήτης, επειδή μένεις σ' αυτό. Κι εσύ, βεβαίως, έχεις αγοράσει σπίτι δουλεύοντας δεκαετίες ολόκληρες, έχεις δανειστεί γι' αυτό, μόνο και μόνο για να μην πληρώνεις ενοίκιο. Έλεγες, τουλάχιστον, και δουλειά να μην έχω, θα έχω μία στέγη. Τώρα, αν δεν μπορείς να πληρώσεις κάτι απ' όλα αυτά τα χαράτσια, το κράτος και οι τράπεζες θα σου παίρνουν το σπίτι για να το μεταπωλούν έναντι πινακίου φακής στις συμμορίες των «επενδυτών».
Με λίγα λόγια, σε πάνε για άστεγο ή για αιωνίως χρεωμένο. Αυτά που βλέπουμε στην Αμερική . Ολόκληρες οικογένειες να μένουν σε τροχόσπιτα, κοντέινερ και αντίσκηνα. Κι αν δεν το χάσεις, να βαρυγκομάς για να το κρατήσεις.
Στις σοσιαλιστικές χώρες, αυτές που διαλύθηκαν από τα αλλοτριωμένα κόμματα που τις κυβερνούσαν, δεν υπήρχε άνθρωπος χωρίς το σπίτι του. Έχουν περάσει είκοσι χρόνια και οι άνθρωποι ζούνε σήμερα αξιοπρεπώς σε Ρωσία, Ουκρανία κ.λπ., επειδή είχαν αυτά τα σπίτια, παρ' όλο που τώρα στερούνται όλων των άλλων παροχών που ταυτίζονταν πριν το '90 με την κατοικία. Γιατί, επί υπαρκτού σοσιαλισμού, μαζί με το σπίτι, είχαν όλες τις αναγκαίες παροχές έναντι ενός συμβολικού τιμήματος, δηλαδή, γκάζι, ηλεκτρικό ρεύμα, ζεστό νερό και συντήρηση. Ακόμα και στις εποχές που το σύστημα δεν πήγαινε καλά, κανένας από τους γραφειοκράτες δεν σκέφτηκε να βάλει χέρι στα σπίτια των ανθρώπων.
Εδώ, στα μέρη μας, η κατοικία εξελίσσεται σε είδος υπερπολυτελείας και σε πραγματικό βραχνά για τους πολίτες. Με διογκωμένα δημοτικά τέλη, πανάκριβο πετρέλαιο θέρμανσης, πρόβλημα συντήρησης των περισσότερων κτηρίων και το μαζικό κύμα διαρρήξεων και κλοπών, η κατοικία από στοιχειώδες κοινωνικό αγαθό μετατρέπεται σε ασήκωτο οικονομικό, κοινωνικό και ψυχολογικό βάρος.
Είναι φανερό ότι έχει δρομολογηθεί η αρπαγή των σπιτιών των εργαζομένων. Και όχι μόνο των διαμερισμάτων, αλλά κάθε ακίνητης περιουσίας. Ετοιμάζονται να φορολογήσουν ακόμα και τα χωράφια που έχουν κληρονομήσει πολλοί άνθρωποι από τους γονείς τους, στα χωριά, τα εκτός σχεδίου, τα οποία ούτε εισόδημα αποφέρουν, ούτε μπορούν να πουληθούν. Οι τοκογλύφοι θέλουν να επιβαρύνουν τον πολίτη μέχρι να τον λυγίσουν και να τον υποτάξουν πλήρως.
Αυτό, σε μερικές περιοχές που ενδιαφέρουν τους «επενδυτές», σημαίνει ότι αυτοί θα παίρνουν τη γη τζάμπα, αφού οι ιδιοκτήτες δεν θα μπορούν να πληρώνουν τόσα πολλά και ασήκωτα χαράτσια. Γίνεται, δηλαδή, μια σχεδιασμένη, συστηματική εκστρατεία αναδιανομής της γης υπέρ των πλουσίων με τη βίαιη παρέμβαση του κράτους.
Οι μύθοι
Δύο μεγάλοι μύθοι κατέρρευσαν. Ότι τα σπίτια των εργαζομένων κινδυνεύουν από τους κομμουνιστές και ότι αν είχε επικρατήσει το ΚΚ, το 1949, θα ήμασταν Βουλγαρία. Κανένας εργαζόμενος δεν έχασε το σπίτι του στα σοσιαλιστικά καθεστώτα και πρώτη μέριμνα ήταν να μην υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος χωρίς σπίτι.
Αντιθέτως, τα ακριβοπληρωμένα από τους μισθωτούς σπίτια στον καπιταλισμό κινδυνεύουν μονίμως από τις τράπεζες, το κράτος και την «αγορά». Σήμερα, τα εκατομμύρια των μικροϊδιοκτητών είναι όμηροι των δανειστών, της εφορίας και της «κρίσης», ενώ αυξάνονται οι ενοικιαστές και οι άστεγοι!
Κανένα σπίτι δεν είναι πλέον ασφαλές, από την Ελλάδα ως την Αγγλία και την Αμερική. Όσο για την καπιταλιστική Βουλγαρία, που βρίσκεται -στους δείκτες ποιότητας ζωής- σε χειρότερη κατάσταση από τη «σοσιαλιστική» εποχή , σε λίγο θα τη ζηλεύουμε, γιατί θα έχουμε τους βουλγαρικούς μισθούς με κόστος ζωής βελγικό.
Η ωμή αλήθεια είναι ότι ήρθαν οι καπιταλιστές, τραπεζίτες, τοκογλύφοι και λοιποί επενδυτές, να μας πάρουν τα σπίτια! Με μεσίτες και μπράβους τους πολιτικούς των κομμάτων που ψήφισαν τα μνημόνια. Πήραν τα λεφτά του κόσμου με το χρηματιστήριο, τα ομόλογα, τους φόρους, τις περικοπές και τα χαράτσια, έκλεισαν τα μαγαζιά προς όφελος των πολυκαταστημάτων, και, τώρα, ήρθε η σειρά των σπιτιών μας. Αν δεν τους στείλουμε στο διάβολο, σε λίγο θα είμαστε όλοι άστεγοι.
Υ. Γ Άλλη μια σημαντική παρενέργεια της καταστροφικής πολιτικής της ολιγαρχία σε βάρος των μικρομεσαίων που δεν αναφέρεται σχεδόν ποτέ, είναι η στέρηση εσόδων από εκατοντάδες χιλιάδες μικρο-ϊδιοκτήτες που εξασφάλιζαν ένα βασικό ή πρόσθετο εισόδημα από την ενοικίαση ενός περιουσιακού τους στοιχείου. Οι εκατοντάδες χιλιάδες μικροεπιχειρήσεις που κλείνουν, δεν στερούν μόνο τους εμπόρους και βιοτέχνες από το ζωτικό τoυς εισόδημα, αλλά και τους μικροϊδιοκτήτες από τα ενοίκια που εισέπρατταν. Χιλιάδες συνταξιούχοι που συμπλήρωναν τη σύνταξη τους με ένα ενοίκιο, βρέθηκαν με μειωμένη σύνταξη, χωρίς το ενοίκιο και με νέους φόρους στο σπίτι τους.
Τετάρτη 14 Μαρτίου 2012
Φοιτητές ανέβαλαν και πάλι τις εκλογές στο ΑΠΘ
Πηγή : Alter Thess
Ακυρώθηκαν και πάλι οι εκλογές για το συμβούλιο διοίκησης στο ΑΠΘ, έπειτα από παρέμβαση φοιτητών, καθηγητών και διοικητικών υπαλλήλων του ιδρύματος που υπερασπίστηκαν τις συλλογικές αποφάσεις των οργάνων τους.Είναι η τρίτη φορά που ακυρώνεται η εκλογική διαδικασία στο ΑΠΘ, καθώς και οι δύο προηγούμενες ψηφοφορίες (στις 15 και 17 Φεβρουαρίου) ματαιώθηκαν από τους φοιτητές, τους καθηγητές και τους εργαζόμενους του ΑΠΘ.
Από τις 6 το πρωί συγκεντρώθηκαν φοιτητές έξω από το κτίριο της Νομικής, προκειμένου να μην επιτρέψουν τη διεξαγωγή των εκλογών. Στις 9:00 ομάδα καθηγητών που υπερασπίζονται το νέο νόμο και έχουν θέσει υποψηφιότητα για τα συμβούλια διοίκησης προσπάθησε να εισέλθει στο χώρο και να στήσει τις κάλπες. Η παρουσία των φοιτητών απέτρεψε την είσοδό τους στη Νομική με απόλυτα ειρηνικό τρόπο και παρά τις κατά περίπτωση βίαιες συμπεριφορές καθηγητών που επιθυμούσαν τη διεξαγωγή των εκλογών.
Και η παράσταση ξεκίνησε
Παρά το γεγονός ότι οι καθηγητές που υπερασπίζονται το νόμο και βρέθηκαν στη Νομική δεν ξεπέρασαν τους 10 με 15, με προβοκατόρικο τρόπο προσπάθησαν να δημιουργήσουν επεισόδια και να περάσουν μια εικόνα προπηλακισμού τους από τους φοιτητές. Αφού η προσπάθεια τους έπεσε στο κενό ακολούθησαν πολλά φραστικά επεισόδια, επιθέσεις σε φοιτητές και πολλές δηλώσεις σε δημοσιογράφους, που έκαναν λόγο για τραμπουκισμούς. Στον τελικό απολογισμό καταγράφονται δύο μικροτραυματισμοί φοιτητών από τους καθηγητές τους και εκατοντάδες μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας να δίνουν το μήνυμα ότι οι εκλογές των συμβουλίων διοίκησης στο ΑΠΘ δεν πρόκειται να πραγματοποιηθούν.
Να σημειωθεί ότι ο σύλλογος μελών ΔΕΠ του ΑΠΘ έχει αιτηθεί στο παρελθόν με έγγραφό του, που απέστειλε στις πρυτανικές αρχές και προωθήθηκε στο υπουργείο, την αναστολή ισχύος της οργανωτικής επιτροπής, μέχρι να εκδοθεί η απόφαση του ΣτΕ για την προσφυγή που κατέθεσαν 19 ΑΕΙ για την αντισυνταγματικότητα του νέου νόμου και την ταξινομική ψήφο.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον πρόεδρο της οργανωτικής επιτροπής, Αναστάσιο Μάνθο, πρόκειται για αίτημα που «δεν έχει ούτε νομική, ούτε λογική ισχύ» εφόσον μέχρι να εκδοθεί η απόφαση του ΣτΕ, οι νόμοι εφαρμόζονται κανονικά.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον πρόεδρο της οργανωτικής επιτροπής, Αναστάσιο Μάνθο, πρόκειται για αίτημα που «δεν έχει ούτε νομική, ούτε λογική ισχύ» εφόσον μέχρι να εκδοθεί η απόφαση του ΣτΕ, οι νόμοι εφαρμόζονται κανονικά.
Λίγες μέρες πριν τη διεξαγωγή των εκλογών, πρωτοβουλία 114 καθηγητών της Νομικής χωρίς να δημοσιοποιούν τα ονόματά τους απέστειλαν έγγραφο στον πρύτανη το οποίο κοινοποιήθηκε στον Εισαγγελέα Αρείου Πάγου κ. Ι. Τέντε και στον Προϊστάμενο της Εισαγγελίας Πλημμελειοδικών Θεσ/νίκης κ. Ε. Μπακέλα, την ομαλή διεξαγωγή των επαναληπτικών εκλογών στο ΑΠΘ ζητώντας την ομαλή διεξαγωγή των εκλογών.
«Οποιαδήποτε παρακώλυση άσκησης του εκλογικού δικαιώματος παραβιάζει κατάφωρα τα συνταγματικά μας δικαιώματα και την αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων, είναι παράνομη και αντίθετη στις προβλέψεις του νέου νόμου και συνιστά αξιόποινη πράξη» αναφέρεται στην επιστολή.
Η Σύγκλητος του ΑΠΘ συνεδριάζει από το πρωί για τα ζητήματα που έχουν προκύψει στο Ίδρυμα.
Σάββατο 10 Μαρτίου 2012
Η Ελλάδα ευρωπαϊκό προτεκτοράτο.
Ignacio Ramonet
Η 21η Φεβρουαρίου 2012 θα είναι, πλέον, για την Ελλάδα, η ημερομηνία της Μεγάλης Παράδοσης. Είναι η μέρα, που με την υπόσχεση ενός δεύτερου πακέτου ευρωπαϊκής βοήθειας, η ελληνική κυβέρνηση αποδέχτηκε τους εξευτελιστικούς όρους που επέβαλε « η συμμορία του τριπλού Α » κατά τη σύνοδο του Eurogroup, την οποία ελέγχει η Γερμανία : δρακόντειες μειώσεις στις δημόσιες δαπάνες, περικοπές στους κατώτατους μισθούς του ιδιωτικού τομέα και στις συντάξεις, απόλυση 150.000 δημοσίων υπαλλήλων, αύξηση της φορολογίας, μαζικές ιδιωτικοποιήσεις…
Κι όμως, οι Έλληνες είχαν ήδη υποστεί ένα πραγματικό « χρηματοπιστωτικό πραξικόπημα », στις 10 Νοεμβρίου, όταν το Βερολίνο τους επέβαλε μια τρικομματική κυβέρνηση, αποτελούμενη από τους σοσιαλδημοκράτες, τους συντηρητικούς και τους ακροδεξιούς, υπό τον Λουκά Παπαδήμο, πρώην αντιπρόεδρο της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας. Όμως, η θυσία τους, ύστερα από την απίστευτα σκληρή θεραπεία-σοκ που υφίστανται επί τέσσερα χρόνια, δεν ωφέλησε σε τίποτα.
Αυτή τη φορά, το χτύπημα είναι ακόμα σοβαρότερο, γιατί από την Αθήνα ζητήθηκε μια τεράστια παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας, « πιθανόν, η μεγαλύτερη που εκχωρήθηκε από μια χώρα σε καιρό ειρήνης ». [1] Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα τέθηκε υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, πλέον, σε ότι αφορά στον προϋπολογισμό και τα δημοσιονομικά της, δεν έχει παρά μια « περιορισμένη κυριαρχία ».
Η επίθεση που δέχτηκε η Ελλάδα ήταν αναμενόμενη. Άλλωστε, αποτελεί άριστο μέσο παραδειγματισμού προς τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης που αντιμετωπίζουν δυσκολίες (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία). Ήδη από τον Ιούλιο του 2011, ο Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου και πρόεδρος του Eurogroup [2] προειδοποιούσε : « Η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας θα περιοριστεί σημαντικά ». [3] Και στις 27 Ιανουαρίου, φέτος, η βρετανική εφημερίδα « Financial Times » έδωσε στη δημοσιότητα ένα γερμανικό έγγραφο που καλούσε την Αθήνα να υποδεχτεί έναν μόνιμο επίτροπο με δικαίωμα βέτο, για να επιβλέπει τον προϋπολογισμό του κράτους και να μπλοκάρει κάθε μη επιτρεπτό από τους πιστωτές της Ελλάδας έξοδο. Τέλος, την παραμονή της συμφωνίας, σε συνέντευξή του στο γερμανικό εβδομαδιαίο περιοδικό « Der Spiegel », ο Βόλκερ Κάουντερ, ηγέτης της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) στο Κοινοβούλιο, προχώρησε ακόμα περισσότερο, ζητώντας την αποστολή στην Ελλάδα « γερμανών δημοσίων υπαλλήλων για να βοηθήσουν στη δημιουργία μιας αποτελεσματικής χρηματοπιστωτικής διοίκησης ». Το ίδιο αίτημα, εξάλλου, διατύπωσε και ο ίδιος ο υπουργός Οικονομίας της χώρας, Φίλιπ Ρέσλερ.
Δεν φτάσαμε ακόμα εκεί, αλλά η συμφωνία της 21ης Φεβρουαρίου προβλέπει « τη μόνιμη παρουσία στην Ελλάδα μιας αποστολής της Κομισιόν » για να ελέγχει και να επιβλέπει τον ισολογισμό, καθώς και « μια ενισχυμένη παρουσία της τρόικας για να επιβλέπει σε μόνιμη βάση την εξυπηρέτηση του χρέους ».
Τα κεφάλαια που μεταφέρθηκαν στο πλαίσιο της βοήθειας θα τοποθετηθούν σ’ έναν κλειστό λογαριασμό, στον οποίο μόνο η τρόικα θα έχει πρόσβαση και όχι η ελληνική κυβέρνηση. Ο λογαριασμός αυτός θα χρησιμεύσει αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του εθνικού χρέους και όχι για την πληρωμή των μισθών και των συντάξεων. Τα νέα ομόλογα του ελληνικού κράτους δεν θα υπόκεινται πλέον στον ελληνικό νόμο, αλλά στον βρετανικό… Και σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ της Αθήνας και των ιδιωτών πιστωτών της, αυτή θα κρίνεται στο Λουξεμβούργο και όχι στην Ελλάδα… Δεν είναι ακόμα επίσημο, αλλά όλα δείχνουν ότι η Ελληνική Δημοκρατία δεν είναι πια κυρίαρχο κράτος.
Σιωπηρά, η Ευρωπαϊκή Ένωση πέρασε σε ένα νέο στάδιο. Στο εξής, τα δυνατά κράτη (εκείνα που έχουν « τριπλό Α » συν η Γαλλία) απαιτούν από όλα τα υπόλοιπα, ιδιαίτερα τις χώρες της περιφέρειας, να αλλάξουν καθεστώς. Δεν πρόκειται ακριβώς για καθεστώς αποικίας, όμως μοιάζει πολύ μ’ ένα είδος διοίκησης το οποίο οι μεγάλες δυνάμεις εφάρμοζαν την αποικιοκρατική περίοδο, το προτεκτοράτο.
Για τους αποικιοκράτες, το προτεκτοράτο ήταν ένας τρόπος να επεκτείνουν την πολιτική και διοικητική τους επιρροή και να θέτουν υπό επιτήρηση ξένα εδάφη από τα οποία επιθυμούσαν να αρπάξουν τα πλούτη τους, χωρίς, ωστόσο, να επιβαρυνθούν με τα μειονεκτήματα και τα έξοδα που προϋποθέτει μια ξεκάθαρη προσάρτηση. Η διαφορά με την αποικία είναι ότι « το προστατευόμενο κράτος » διατηρεί επίσημα τους θεσμούς του, αλλά παραχωρεί στην « προστάτιδα δύναμη » την εξωτερική του πολιτική και κυρίως την οικονομία του και το εξωτερικό εμπόριο.
Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο παρακολουθούμε, στους κόλπους της Ε.Ε. και ιδιαίτερα της Ευρωζώνης, από την αρχή (το 2008) της χρηματοπιστωτικής κρίσης, την εμφανή απώλεια της κυριαρχίας των πιο αδύναμων κρατών. Είναι η προκαταρτική φάση, πριν από το θλιβερό τελικό στάδιο του « ευρωπαϊκού προτεκτοράτου », για το οποίο ωριμάζει η Ελλάδα.
Τον Σεπτέμβριο του 2001, η Άνγκελα Μέρκελ πρότεινε ένα νέο πρότυπο, την « marktkonforme demokratie » (δημοκρατία συμβατή με την αγορά), το οποίο προσδιόρισε κάπως έτσι : « Η κατάρτιση του κρατικού προϋπολογισμού είναι προνόμιο του Κοινοβουλίου, πρέπει όμως να βρούμε τρόπους, ώστε η δημοκρατική αυτή απαίτηση να είναι συμβατή με τις επιταγές της αγοράς ». [4] Η αγορά είναι πλέον το σημείο αναφοράς : τις εκλογικές αποφάσεις δεν τις παίρνουν πια οι πολίτες αλλά τα χρηματιστήρια, οι τράπεζες και οι κερδοσκόποι. [5]
Η νέα αυτή αντιδημοκρατική φιλοσοφία κερδίζει σιγά σιγά την Ευρώπη. Μεταφράζεται σε νόμους και συνθήκες που περιορίζουν όλο και περισσότερο το περιθώριο ελιγμών των κυβερνήσεων και λειτουργούν ως « αυτόματος πιλότος » για να καθυποτάξουν τις κοινωνίες και να τις οδηγήσουν με υφέρποντα και μυστικό τρόπο προς μια ομόσπονδη Ευρώπη. Από αυτήν την άποψη, η τιμωρία της Ελλάδας είναι το μοντέλο που απειλεί κάθε απείθαρχη ευρωπαϊκή χώρα. Και θα γίνει και επίσημα κανόνας τον ερχόμενο Ιούλιο, όταν επικυρωθεί ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM - Μόνιμο Ταμείο Διάσωσης).
Σχεδιασμένο από την Άνγκελα Μέρκελ και επικυρωμένο από τον Νικολά Σαρκοζί, το ESM είναι μια νέα διακυβερνητική οργάνωση, ένα είδος ευρωπαϊκού ΔΝΤ. Για την ώρα, περνά προς επικύρωση από τα εθνικά κοινοβούλια, χωρίς δημόσιο διάλογο, [6] παρ’ όλο που, εξαιτίας των χαρακτηριστικών του, μπορεί να έχει καταστροφικές επιπτώσεις στους πολίτες. Πράγματι, το ESM προβλέπει χρηματοπιστωτική βοήθεια σε χώρες που την έχουν ανάγκη, υπό την προϋπόθεση να παραχωρήσουν ένα μέρος της κυριαρχίας τους, αποδεχόμενες την εποπτεία της ευρωπαϊκής τρόικας και υιοθετώντας αδίστακτα σχέδια προσαρμογής.
Το ESΜ είναι δομικά τμήμα του « Φορολογικού Συμφώνου », που υιοθετήθηκε στις 30 Ιανουαρίου από 25 από τους 27 αρχηγούς κρατών της ΕΕ. Το πραγματικό όνομα του τρομερού αυτού συμφώνου είναι « Συνθήκη για τη σταθερότητα, τον συντονισμό και τη διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση » [7] και είναι επίσης αποτέλεσμα μιας γερμανικής απαίτησης. Θα υποχρεώνει τα κράτη που το υπογράφουν να εγγράφουν στο Σύνταγμά τους (ή τουλάχιστον σε έναν νόμο) τον περίφημο « χρυσό κανόνα » για τη διατήρηση του ελλείμματος του προϋπολογισμού σε ποσοστό μικρότερο από το 5% του ΑΕΠ. Οι χώρες που δεν θα σέβονται αυτόν τον περιορισμό θα βρίσκονται υπόλογες στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και θα υφίστανται σοβαρές κυρώσεις.
Ο Καρλ Μαρξ διαβεβαίωνε ότι στη βιομηχανική εποχή οι κυβερνήσεις ήταν απλώς τα διοικητικά συμβούλια της μπουρζουαζίας. Παραφράζοντάς τον, θα μπορούσαμε να πούμε ότι σήμερα, στην εποχή της « Ευρώπης του “λιταρχισμού” » [8] της Άνγκελα Μέρκελ, οι κυβερνήσεις γίνονται τα διοικητικά συμβούλια των αγορών. Ως πότε ;
μτφ: Βάλια Καϊμάκη
Πηγή: Le Monde Diplomatique
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)